Zaledwie moment

Liane Moriarty powraca z nową książką, która łączy elementy psychologicznego thrillera z głęboką refleksją nad życiem i śmiercią. Zaledwie moment to opowieść o grupie pasażerów, których życie zostaje wywrócone do góry nogami po tajemniczym spotkaniu z niepozorną staruszką podczas lotu do Sydney. Akcja książki rozpoczyna się na pokładzie samolotu, gdzie tajemnicza kobieta zaczyna przepowiadać pasażerom, kiedy i w jaki sposób umrą. Dla niektórych są to odległe daty, dla innych – przerażająco bliskie. Brzmi absurdalnie? Trochę tak. Ale to, co zrobiła Moriarty z tym motywem, jest głęboko ludzkie i poruszające. Najbardziej uderzyło mnie to, jak subtelnie pokazano różne sposoby, w jakie ludzie reagują na konfrontację z własną śmiertelnością. Nie było tu taniej sensacji. Była za to cicha panika, wypieranie, paraliżujący lęk, ale też przebudzenie, refleksja, a czasem nawet ulga. Sama zaczęłam się zastanawiać – co bym zrobiła, gdybym wiedziała, kiedy umrę? Czy odważyłabym się coś zmienić? Czy zmieniłabym wszystko? „To dziwne, że życie może się zmienić w zaledwie moment. Wystarczy jedno słowo, jedno spojrzenie, jedno zdarzenie.” Zżyłam się z bohaterami, choć wcale nie byli idealni. Byli pogubieni, czasem egoistyczni, czasem naiwni – jak my wszyscy. Poruszyły mnie wszystkie opowiedziane historie. Były bardzo intymne. Bardzo bolesne. I na swój sposób – oczyszczające. „Nie można oszukać przeznaczenia. Nie można wymusić życia w innym kierunku, niektóre rzeczy są zapisane, a ty nie zawsze masz wybór. Wszystko, co możesz zrobić, to cieszyć się podróżą.” Liane Moriarty zadaje niewygodne pytania: Czy żyjemy naprawdę? Czy odwlekamy życie na później, wierząc, że mamy nieskończenie wiele czasu? I czy śmierć może – paradoksalnie – być katalizatorem prawdziwego życia? Nie znalazłam w tej książce gotowych odpowiedzi. Ale znalazłam coś innego – impuls, żeby się zatrzymać. Żeby popatrzeć na ludzi wokół mnie z większą czułością. Żeby nie odkładać ważnych rozmów, wyznań, decyzji na kiedyś. Bo „kiedyś” może nigdy nie nadejść. Autorka mistrzowsko prowadzi wielogłosową narrację, pozwalając czytelnikowi poznać perspektywy różnych bohaterów. Każdy z nich reaguje inaczej na przepowiednie – niektórzy próbują zmienić swoje życie, inni poddają się przeznaczeniu. Zadaje pytania o sens życia, o to, jak nasze wybory kształtują naszą przyszłość, i o to, czy wiedza o własnej śmierci może zmienić nasze postrzeganie świata. Liane Moriarty ponownie udowadnia, że potrafi tworzyć historie, które nie tylko wciągają, ale także skłaniają do myślenia. Dla miłośników literatury, która łączy emocje z intelektualnym wyzwaniem, ta powieść jest lekturą obowiązkową. To również opowieść dla każdego, kto choć raz bał się o to, co przyniesie przyszłość. Dla tych, którzy chcą się wzruszyć, pomyśleć i może nawet... przewartościować coś w sobie. Zaledwie moment to nie tylko powieść – to lustro. I to takie, w które nie zawsze chcemy zaglądać. Ale warto. Zdecydowanie. Polecam, wartościowa i wymagająca!

„Tego dnia, podczas lotu z Hobart do Sydney, byłam motylem. Właściwie to byłam raczej mniej poetycką mewą. […] Szłam przez samolot, skrzecząc swoje przepowiednie, trzepocąc skrzydłami, a moje zachowanie miało konsekwencje, które miały konsekwencje, które miały konsekwencje. Byłam agentką chaosu.” . Jak zareagowalibyście na to, gdyby podczas lotu samolotem jeden z pasażerów przepowiedział Wam przyszłość? I nie mam tu na myśli wróżby w stylu: i żyli długo i szczęśliwie, raczej fakt, że osoba przepowiadająca wypowiedziała Wasz wiek i powód zgonu… Tego właśnie doświadczyli bohaterowie powieści Liane Moriarty „Zaledwie moment”. . Cherry, bo o niej mowa, niepozorna staruszka, niczym w transie przepowiada współpasażerom lotu wiek oraz powód ich śmierci. Później, po wylądowaniu, o niczym nie pamięta. Jednak wypowiedziane przez nią słowa zasieją ziarno. Ziarno niepewności, dezorientacji co dalej. A będzie jeszcze gorzej, gdy okaże się, że pierwsza osoba zginie, dokładnie tak, jak miało być w przepowiedni. Wtedy to jedni poddadzą się losowi, a inni będą chcieli przeciwdziałać przeznaczeniu i najważniejsze: odnaleźć staruszkę i upewnić się, czy mają do czynienia z prawdziwą wróżką. A mają?… . Cóż to była za lektura! Lata temu zachwyciłam się „Wielkimi kłamstewkami” Autorki, później były i inne jej powieści, ale nic tak nie zaiskrzyło. Do teraz! Pomimo dosyć dużego gabarytu - ok. 650 stron, czytało mi się ją bardzo dobrze. Ten niepowtarzalny styl ponownie mnie urzekł. Gdybym mogła, to nie odkładałabym jej na później. Są ciekawe wątki, nietuzinkowe postacie. Do tego tajemnica życia głównej bohaterki i powiązania, które mogą okazać się kluczowe… A zakończenie! Warte każdej poświęconej jej chwili! Ale o tym ciii 🤫 Już więcej Wam nie zdradzę, polecam samodzielną lekturę!

Co byś zrobił(a), gdyby ktoś podał ci dokładną datę twojej śmierci? Czy odliczał(a)byś dni w strachu… czy może zaczęła żyć naprawdę? Sięgając po „Zaledwie moment” Liane Moriarty, byłam pewna jednego - to będzie książka z pomysłem. Ale nie spodziewałam się, że aż tak głęboko wejdzie mi pod skórę. To opowieść o życiu, które nabiera ostrości dopiero wtedy, gdy stajemy się świadom jego końcówki. I o tym, jak trudno jest żyć naprawdę, kiedy ciąży nad nami wyrok, choćby wypowiedziany przez dziwną staruszkę w samolocie. Wszystko zaczyna się bardzo niepozornie: opóźniony lot do Sydney, garstka przypadkowych ludzi i jedna staruszka, która ni stąd, ni zowąd zaczyna przepowiadać śmierć współpasażerom. Ale nie tak ogólnie, nie enigmatycznie. Ona podaje konkretne daty. Okoliczności. Mówi: twój synek nie dożyje ósmych urodzin, ty zginiesz w bójce, ty się zabijesz, ty zostaniesz zamordowana przez mężczyznę, którego właśnie poślubiłaś. Brzmi absurdalnie, prawda? Tyle że jedno po drugim… zaczyna się sprawdzać. I wtedy zaczyna się to, co u Moriarty lubię najbardziej - analiza psychiki. Głębokie, skrupulatne przyglądanie się człowiekowi, jego decyzjom, emocjom, reakcjom. Narracja prowadzona z różnych perspektyw pozwala nam wejść w głowy bohaterów – Pauli, Ethana, Allegry, Eve… Każde z nich to osobna historia, osobna trauma, osobna walka z losem, który nagle został przesądzony. Ale największą perełką jest tutaj narracja samej Cherry - tej tajemniczej kobiety, którą inni nazywają „panią Śmierć”. Fragmenty z jej perspektywy są niezwykłe - śledzimy jej życie, wybory, zaglądamy do wnętrza umysłu, który z jakiegoś powodu postanowił stanąć na granicy życia i śmierci… i mówić ludziom, co ich czeka. Moriarty robi to, co potrafi najlepiej – daje nam powieść, która z pozoru może być thrillerem, ale głęboko pod powierzchnią jest czymś o wiele więcej. To książka o człowieczeństwie. O tym, jak kruchy jest każdy moment. I o tym, że nawet jeśli nie znamy daty naszej śmierci, każdy z nas - gdzieś podświadomie - czuje jej obecność. I właśnie dlatego ta opowieść działa. Bo dotyka czegoś, co wszyscy w sobie mamy, choć nie zawsze chcemy się do tego przyznać. Autorka co rusz każe się zatrzymać. Przemyśleć. Zastanowić się. Moriarty nie daje prostych odpowiedzi, bo i temat nie jest prosty. Przeznaczenie kontra wolna wola. Panika kontra nadzieja. Czy znając przyszłość, możemy ją zmienić? A może właśnie przez próbę jej zmiany… ją uruchamiamy? Jeśli szukasz historii z duszą, z pytaniami, które zostają w głowie jeszcze długo po odłożeniu książki, i bohaterami, których nie da się jednoznacznie ocenić – „Zaledwie moment” jest dla Ciebie. Mądra, niepokojąca, momentami zabawna i ciepła, a momentami lodowata i brutalnie prawdziwa. To nie tylko książka o śmierci. To książka o życiu tu i teraz.

Ocena: 4/5 Gatunek: dramat obyczajowy z twistem Motywy: przepowiednie o śm*erci, radzenie sobie z żałobą, czy można oszukać przeznaczenie?, wielu bohaterów/wiele punktów widzenia . Samolot pełen ludzi i kobieta, która każdemu z pasażerów (oraz stewardessie) mówi, w jaki sposób i kiedy będą musieli pożegnać się z życiem. Sytuacja dziwna i niecodzienna, ludzie raczej nie traktują starszej pani poważnie. Ale potem te przepowiednie zaczynają się spełniać - czy to przypadek, czy może Cherry rzeczywiście potrafi przewidywać przyszłość? Liane Moriarty ma niesamowity dar – potrafi pisać o ludziach tak, że masz wrażenie, że to twoi bliscy znajomi. Do wszystkich się przywiążesz, każdego obdarzysz sympatią, nie znajdziesz tu wątku, który cię nie poruszy. To, co tym razem wyszło autorce szczególnie dobrze, to kapitalne zmierzenie się z tematem śm*erci: bez patosu, bez dramatyzowania i tanich zagrywek, ale za to z głębią i współczuciem, a czasami nawet z odrobiną humoru. Mam wrażenie, że w swej najnowszej powieści Moriarty nie chce byśmy zadali sobie pytanie "co by było gdyby?", powinniśmy się raczej zastanowić "co zrobimy z tym, co wiemy?”. "Zaledwie moment" to historia, która zostanie ze mną na dłużej. Pozwala na głębokie rozkminy, zadaje pytania, nie oferując przy tym prostych odpowiedzi. Na dodatek – mimo wszystko – potrafiła kilka razy wywołać uśmiech na mojej twarzy. Uwielbiasz książki o pięknie, absurdzie i kruchości życia? Musisz przeczytać właśnie tę!