Zalewski

Przeczytałam niemal wszystkie książki Pawła Leśniaka i wielokrotnie wspominałam, że jego pióro cechuje się oryginalnością i wyłamywaniem ze schematów. Nie inaczej jest w przypadku jego najnowszej powieści, mrocznej, intensywnej, z pogranicza kryminału i dramatu psychologicznego. Spotykamy tu ponownie dobrze znanych bohaterów z cyklu z podkomisarz Ireną Adamczuk, ale to nie ona gra tym razem pierwsze skrzypce. Fabułę, jak sugeruje tytuł, przejmuje inspektor Robert Zalewski. Policjant z przeszłością, która nie pozwala mu oddychać pełną piersią, i demonami, które nie tylko wracają, ale nigdy go tak naprawdę nie opuściły. Od pierwszych stron emocje narastają jak burza zbierająca się nad miastem, a ja czułam się, jakbym z każdym krokiem wchodziła głębiej w labirynt ludzkiego cierpienia, winy i samotności, z którego nie ma prostego wyjścia. Bo Zalewski upada na oczach czytelnika. Z każdą decyzją, z każdym kolejnym błędem, pętla wokół jego szyi zaciska się mocniej, a my możemy tylko bezsilnie patrzeć, jak coraz bardziej zaciera się granica między tym, kim był, a tym, kim się staje. A przecież wystarczyło tak niewiele, by wszystko potoczyło się inaczej... Atmosfera tej powieści to mieszanka dusznej codzienności i psychicznego koszmaru, który powoli przecieka przez ściany rzeczywistości. Autor pisze gęsto, intensywnie, bezlitośnie. Jego styl jest surowy, momentami wręcz brutalny, ale właśnie dzięki temu tak prawdziwy. To nie tylko kryminał. To studium psychicznego rozpadu człowieka, któremu wszystko zaczyna się sypać – praca, relacje, lata trzeźwości, a wtedy coraz trudniej odróżnić prawdę od złudzenia. To również wstrząsająca historia o tym, że czasem najbardziej boimy się nie tego, co może zrobić nam świat, ale tego, co możemy zrobić sami sobie. Jeśli nie obawiacie się wkroczyć w zakamarki ludzkiej duszy, w której czai się ciemność „Zalewski” okaże się dla Was ekscytującą, mroczną i zaskakującą przygodą. A sugestywne rysunki wykonane przez autora, które znajdziecie w książce, jeszcze spotęgują te emocje.