Zamknięte drzwi

Po otrzymaniu tajemniczej koperty z prologiem książki wiedziałam od razu, że po prostu muszę ją przeczytać. Czy oczekiwanie na całą historię było warte tego, co otrzymałam w zamian? 'Jest narcyzem i psychopatą, który bez śladów wyrzutów sumienia prawdopodobnie zabił co najmniej trzydzieści kobiet. Jest niepoczytalny. Jest potworem. Jest również moim ojcem.' Minęło dwadzieścia sześć lat od czasu, kiedy dzieciństwo Nory się skończyło. Jej ojciec został zatrzymany pod zarzutem dokonania brutalnych morderstw w domowej piwnicy, a matka popełniła samobójstwo. Teraz kobieta prowadzi życie chirurga na etacie, a ojciec odsiaduje wyrok. Jednak spokój Nory zostaje naruszony. Jak to możliwe, że ktoś popełnia te same zbrodnie sprzed lat, kiedy morderca siedzi w więzieniu? Nora jest kobietą, która nigdy nie będzie żyła normalnie. Trauma z dzieciństwa powoduje, że nie potrafi ona zaufać drugiemu człowiekowi, a w szczególności mężczyźnie. Co więc musi dziać się w jej głowie, kiedy jedna z jej pacjentek zostaje zamordowana w sposób, jaki działał jej ojciec? Czy można poukładać sobie życie mając z tyłu głowy fakt, że gdzieś na świecie ojciec odsiaduje wyrok za okrutne i krwawe zbrodnie? Człowiek najbardziej kształtuje się przez całe swoje dziecięce życie. W momencie traumatycznych przeżyć oczywistym jest fakt, że nie będzie rozwijać się tak samo jak inne dziecko bez traum. Nora jest przykładem tego pierwszego przypadku. Z pozoru szczęśliwie rozwija się zawodowo, jednak prywatnie jest bardzo kiepsko. I kiedy już ma nadzieję, że sidła przeszłości powoli jej odpuszczają, staje się coś co z powrotem ją tłamsi. I właśnie takie drobne wydarzenia sprawiają, że książkę czyta się z zapartym tchem. 'Chyba powinnam podziękować tacie za ten dar. Umiejętność używania wdzięku. Równie łatwo umiem go odłączyć.' Mroczna, krwawa i pełna niepokoju historia, od której ciężko się oderwać. Jeśli boicie się ciemnych piwnic to lektura z pewnością was przerazi i zadziała na wyobraźnię. Były momenty, w których czułam autentyczny niepokój. I samo rozwiązanie bardzo mnie zaskoczyło. Nie spodziewałam się takiego następstwa wydarzeń. Zdecydowanie polecam, bardzo dobry thriller! 'Funkcjonariusze policji przerażają mnie. Od tamtego dnia, kiedy całe moje życie zmieniło się, gdy miałam jedenaście lat.'

"Zamknięte drzwi" Freidy McFadden to bardzo dobrze skonstruowany thriller. Zazwyczaj w thrillerach męczy mnie zbyt długi obyczajowy wstęp, ciągnące się opisy postaci i zanim tak naprawdę zacznie się coś dziać potrafię się nieźle znudzić. Ten thriller mnie zaskoczył i to bardzo pozytywnie. Od początku historia nabiera tempa i ani na chwilę nie przystaje. Błyskawicznie pochłania się każdą stronę, a ciągłe zwroty akcji dodają dreszczyku emocji. Do końca nie wiesz co się stanie, kto jest kim, a może to podwójna osobowość córki mordercy płata jej figle. Tak, mamy tu historię opowiedzianą przez córkę mordercy. Kobietę, która żyje w ciągłej niepewności. Czy odziedziczyła w genach mordercze zapędy, a może ktoś pozna jej przeszłość i cała jej kariera legnie w gruzach? Bardzo podobały mi się fragmenty z przeszłości i ta ciekawość dziecka co mieści się za zamkniętymi drzwiami. Wyobraźnia działała na najwyższych obrotach, a autorka prowadziła mnie krętymi ścieżkami, które wciąż zbaczały ze szklaku. Tyle się działało, że nie mogłam odłożyć książki i przeczytałam ją w ciągu jednego dnia. Połknęłam. Bardzo polecam tę książkę. Jest wiele zwrotów akcji, a zakończenie na pewno zwali Was z nóg. Czekam na kolejne książki, bo ta jest rewelacyjna.

Nikt nie wie, że Nora jest córką seryjnego mordercy zwanego Handymanem. Gdy jedna z jej pacjentek zostaje zamordowana w taki sam sposób, w jaki zabijał jej ojciec, kobieta zdaje sobie sprawę, że jest ktoś, kto zna prawdę o jej przeszłości i chce, by ona również poniosła karę za jego uczynki. Lekki styl i prosta konstrukcja sprawiły, że lekturę pochłonęłam w mgnieniu oka. Nora jest chirurgiem i fascynującą postacią. Oddana swojej pracy, samotna, wycofana. Ze wszystkich sił stara się nie być taka jak ojciec, choć nie raz korci ją, by wymierzyć sprawiedliwość przemocowym mężczyznom. Napięcie wzrasta, gdy wokół niej zaczynają się dziać podejrzane rzeczy, a sama Nora zdaje się nie być tak grzeczna i niewinna, za jaką chce uchodzić. Fajna intryga, którą doceniam za brak brutalnych scen, mimo krwawych przecież motywów. "Zamknięte drzwi" to pierwsza książka Freidy McFadden wydana na naszym rynku, a ja czekam na kolejne.

Ale ja mam szczęście w tym roku. Już drugi thriller, który wzięłam do recenzji okazał się petardą! Chodzi mi tutaj o książkę Freidy McFadden "Zamknięte drzwi". Miałam co do niej dobre przeczucia jak tylko zobaczyłam okładkę. Nora całe swoje życie poświęca pracy chirurga. I uwielbia to. Jednak nie pozwala sobie na bliższe znajomości z nikim. Nikt nie zna jej tajemnicy, a ona nie zamierza się nią dzielić. Jednak gdy ktoś morduje jej dwie pacjentki, a ich ręce zostają odcięte podejrzenie spada na nią. Handyman, jeden z najsłynniejszych morderców, który zostawiał swój podpis w postaci odciętych rąk jest jej ojcem. Jednak on siedzi w więzieniu od 26 lat. To kto w takim razie zabija? Od początku książka mnie zaintrygowała. Momentami była naprawdę creepy co wzbudzało jeszcze bardziej zainteresowanie. Czułam ciągłe napięcie, nie mogłam się oderwać od lektury. Wciąż w mojej głowie próbowałam sobie poukładać to co czytam i zgadnąć kto zabija. Trochę się bałam, że rozwiązanie mnie rozczaruje. Ale na szczęście nie.. Zdecydowanie szczęka mi opadła, bo w życiu nie spodziewałam się takiego rozwiązania sprawy. Autorka genialnie pisze, wprowadzając nas na manowce swoim piórem. Idealnie dozowała napięcie. I wprowadzała nas w maliny. Bardzo dobry pomysł na książkę i chętnie bym przeczytała kontynuację. Mam nadzieję, że wydawnictwo pokusi się o wydanie innych książek autorki, bo naprawdę chętnie się z nimi zapoznam. Bardzo polecam tę książkę. Miłośnicy thrillerów się nie zawiodą.

Od zawsze boję się piwnic i nigdy nie wchodzę tam sama. Po lekturze tej książki, nie wejdę już do żadnej, nawet z mężem. Uczciwy obywatel. Oddany mąż. Czarujący narcyz. Seryjny morderca. Potwór. Przedstawiam Wam Aarona Nierlinga. Kiedy został aresztowany, jego córka Nora miała jedenaście lat. Dziś jest dorosłą kobietą, uznaną w świecie chirurgii, panią doktor. Obciążona rodzinną historią, zrobiła naprawdę wiele, by odciąć się od przeszłości i dla świata, ( na tyle, na ile to możliwe) pozostać anonimowa, bo jak żyć ze świadomością tego, czego dopuścił się ojciec? Nie chce żyć z piętnem córki mordercy i być oceniana przez pryzmat tego, co zrobił. Niestety... Świat w pewnym momencie sobie o niej przypomina, a wszystko za sprawą pewnego morderstwa, ponieważ sposób działania sprawcy, wskazuje na identyczną metodę, którą obrał przed laty jej ojciec. Kobieta ma nadzieję, że to przypadek, tym bardziej, że Aaron Nierling od dwudziestu sześciu lat odsiaduje wyrok wielokrotnego dożywocia. Czyżby jednak mroczna przeszłość nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa? Kiedy w pewnym momencie staje się osobą podejrzaną, zaczyna zdawać sobie sprawę, że ktoś, kto za tym stoi, wie o niej więcej, niż powinien. O co tu chodzi? Co to wszystko znaczy? Na początku był prolog, który mną wstrząsnął, później cały czas miałam wrażenie, że coś tu się nie zgadza i jest nie tak. Bardzo nie tak. "Kochanie, wróciłam!" - dwa słowa, które brzmiały naprawdę złowieszczo i za każdym razem sprawiały, że wstrzymywałam oddech, cały czas mając nadzieję na "prawdziwą bombę", na coś co sprawi, że włos będzie mi się jeżył na karku. Przecież "na świecie mnóstwo chorych ludzi robi chore rzeczy". Dwie perspektywy czasowe, narracja pierwszoosobowa i bohaterka do samego końca przedstawiana w niejednoznaczny sposób. To co z całą pewnością można zaliczyć do atutów tej powieści, to krótkie rozdziały, które powodują, że książkę czyta się wprost błyskawicznie, a każdy kolejny rozdział sprawia, że muszę czytać dalej. Autorka ma duży talent do budowania atmosfery pełnej niepokoju, trzymania czytelnika w napięciu i podsuwania mu co rusz nowych i mylnych tropów. Z moim obstawianiem winnych trafiałam jak kulą w płot, były całkowicie nietrafione. To uczucie, kiedy wydaje ci się, że już masz całkowitą pewność, a potem następuje wielkie bum i typowanie zaczyna się od nowa. Bezcenne! Na pewno też to znasz, prawda? Historia, która okazała się ( przynajmniej dla mnie) nieprzewidywalna do ostatniej strony. Lubię rozkładać umysły na czynniki pierwsze, a te zaburzone to już tak najbardziej, uwielbiam drążyć te korytarze w ich głowach. Tutaj niestety nie miałam za bardzo pola do popisu, bo w mojej ocenie warstwie psychologicznej nie poświęcono należytej uwagi. Chciałabym zgłębić bardziej psychikę ojca, pochylić się nad niektórymi zachowaniami Nory w dzieciństwie, skupić się na emocjach matki. Nie dostałam tej szansy. W mojej głowie nadal są pytania, na które nie znam odpowiedzi. Może ktoś powie, że się czepiam, a może po prostu mój zawód dochodzi tu do głosu? Liczyłam również na opowieść, podczas której będę się naprawdę bała, a nie znalazłam tu niczego, co by mnie jakoś szczególnie mocno przeraziło. Chyba za dużo krwawych i okrutnych historii mam na koncie. Mimo uczucia lekkiego niedosytu, uważam tę historię za niezwykle intrygującą i godną uwagi. Miłośnicy gatunku z pewnością będą zadowoleni.