Zanim wrócisz do mnie

Chociaż to już czwarta powieść Magdaleny Wojtkiewicz, „Zanim wrócisz do mnie” jest moim pierwszym spotkaniem z jej twórczością, ale jakże udanym! Pochłonęłam tę historię w jeden wieczór, zyskując nowe nazwisko na liście moich ulubionych autorek piszących poruszające powieści obyczajowe z wojną w tle. Akcja powieści przenosi nas na Kresy, na obszary malowniczej, ale i surowej doliny rzeki Prypeć. Zaczyna się i kończy w osadzonym na bagnach chutorze, małej chatce, która staje się miejscem wygnania, ale i schronieniem w trudnych czasach. Narracja siedmioletniej Magdy, której życie nie szczędzi bolesnych emocji odrzucenia i żałoby, wraz z upływem czasu zmienia się w perspektywę dorosłej już kobiety, która zmaga się z własnymi uczuciami. I każda z nich równie mocno trafiła w moje serce. Autorka bardzo obrazowo oddaje życie niewielkiej wsi, w której dziewczyna dorasta - toczące się zgodnie z rytmem pór roku, pachnące żniwami, ubogacone magią ludowych tradycji i nierzadko wysokoprocentowej „pocieszycielki”. Ta sielanka miesza się jednak z sąsiedzkimi niesnaskami i zawiścią, która potrafi skłócić kobiety walczące o względy tego samego mężczyzny. I dopiero wybuch wojny, rozcinający tę opowieść i życie mieszkańców Zagórka brutalnie na pół niczym ostrze noża, sprawia, że to, co dzieliło dwie kobiety, zaczyna je łączyć i daje im siłę, by trwać. Ich codzienna walka z bezlitosną zimą i głodem, napędzana miłością i tlącą się w sercach nadzieją, mimo obrazów bestialstwa, których już nigdy nie wymażą spod powiek, to dla mnie najbardziej przejmujący obraz w całej powieści. Autorka potrafi w piękny, ale i bolesny sposób tkać splątane nici ludzkich losów, wplatając w nie zarówno burze w sercu, jak i tę prawdziwą, wojenną zawieruchę w tle. Nie szczędzi nam scen, z którymi nie sposób się pogodzić, bo nie może być zgody na bestialstwo wobec tych najbardziej bezbronnych i niewinnych. Zakończenie zostawiło mnie z zadrą w sercu, poczuciem głębokiej melancholii i bolesnym wspomnieniem tamtych tragicznych czasów. Czy mimo tych trudnych emocji warto poznać tę poruszającą historię? Zdecydowanie tak, bo to właśnie ten ciężar nadaje jej wartości i prawdziwej, emocjonalnej głębi.