Zanim zapomnimy o życzliwości. Zanim wystygnie kawa. Tom 5

„Zanim zapomnimy o życzliwości” Toshikazu Kawaguchiego to książka, która poruszyła mnie do głębi. Ta histroia nie tylko otwiera drzwi do magicznej kawiarni, w której czas płynie inaczej - ona przede wszystkim otwiera oczy na to, jak bardzo potrzebujemy obecności, czułości i... zwykłej życzliwości. Jeśli znasz wcześniejsze tomy z serii „Zanim wystygnie kawa”, wiesz już, że Funiculi Funicula to miejsce inne niż wszystkie. Niewielka tokijska kawiarnia, gdzie można cofnąć się w czasie - ale tylko na chwilę, tylko pod pewnymi warunkami i tylko dopóki kawa nie wystygnie. Brzmi jak magia? To raczej przypomnienie, że w życiu nie chodzi o zmienianie przeszłości, ale o zrozumienie jej i nadanie jej nowego znaczenia. W tym tomie poznajemy cztery nowe historie, cztery osoby, które noszą w sobie ciężar niedopowiedzeń i tęsknot. Jest chłopiec, który chce ocalić rodzinę. Matka, która pragnie nazwać swoje dziecko tak, jak chciał zmarły mąż. Ojciec, który nie potrafi zaakceptować wyborów córki. I kobieta, która nie zdążyła wręczyć walentynkowego prezentu. Każda z tych postaci jest tak autentyczna i pełna emocji, że miałam wrażenie, jakby siedziały przy stoliku obok mnie. Jakby mówiły do mnie. To, co uderza w tej książce, to niespieszne tempo i prostota języka - a jednocześnie głęboka warstwa emocjonalna. Kawaguchi nie moralizuje. On opowiada. Pozwala, by historia sama zapadła w serce. By pojedyncze gesty i słowa uświadomiły nam, jak bardzo niedoceniana jest życzliwość. Jak często odkładamy ważne rozmowy „na potem”, które nigdy nie nadchodzi. Zatrzymałam się na dłużej przy historii matki, która nie zdążyła nadać imienia swojemu dziecku. To było jedno z najbardziej intymnych i bolesnych doświadczeń, o jakich czytałam w ostatnim czasie. A jednak nawet w tym bólu było miejsce na światło. Na czułość. Na przebaczenie. I może właśnie dlatego ta książka nie dołuje, mimo trudnych tematów. Ona koi. Otula. Przypomina, że czasem nie musimy niczego naprawiać - wystarczy, że zrozumiemy i pozwolimy sobie odpuścić. Wielką siłą tej książki jest także jej struktura. Choć to już piąta część cyklu, autor potrafi zaskoczyć – nowa perspektywa narracyjna dodaje postaciom głębi i autentyczności. Każda historia staje się bardziej osobista, jakby była wyjęta z naszego własnego życia. „Zanim zapomnimy o życzliwości” to nie tylko opowieść o podróżach w czasie. To przede wszystkim przypomnienie, że codzienna życzliwość - nawet najmniejszy gest - może być najpotężniejszą siłą, jaką mamy. I że warto jej używać, zanim będzie za późno. Jeśli szukasz książki, która zostanie z Tobą na dłużej – nie przez fabułę, ale przez emocje, które budzi - to ta będzie idealnym wyborem. Wrócisz do niej nie raz. Może wtedy, gdy będziesz potrzebować odwagi, by powiedzieć to jedno zdanie. Właśnie teraz.

Czy życzliwość jest nam potrzebna w życiu? Sięgając po „Zanim zapomnimy o życzliwości”, przenosimy się po raz kolejny do tokijskiej kawiarni Funiculi Funicula. To tam można przenieść się w czasie — nie tylko w przeszłość, ale również w przyszłość. Jednak jest kilka zasad, a jedną z nich jest czas. Nasza podróż w czasie trwa tyle, ile stygnie filiżanka kawy. Inną z nich jest fakt, że choćbyśmy się nie wiadomo jak starali, to nie możemy zmienić teraźniejszości. Czy w takim razie warto wybierać się w taką podróż? Możemy znaleźć odpowiedź na to pytanie, poznając cztery historie. Pierwsza z nich jest o chłopcu, który chciał pokazać rodzicom, że cieszy się ich szczęściem, choć ich decyzja początkowo spowodowała u niego duży ból. Druga jest o matce, której bardzo zależało na spotkaniu z ojcem swojego dziecka, by to on nadał mu imię. Kolejna opowiada o trudnej relacji ojca i zbuntowanej córki. Ostatnia natomiast opowiada o kobiecie, która żałuje, że nie odważyła się wręczyć prezentu walentynkowego swojej sympatii. Czy nawet jedno życzliwe słowo lub gest może przynieść ukojenie ich sercom? Każda z tych historii jest wyjątkowa i chwyta za serce. Uwielbiam tę serię właśnie za to, że choć schemat każdego tomu jest podobny, to każdy z nich porusza tak samo. Z każdej przedstawionej opowieści można wziąć coś dla siebie, zanurzyć się w melancholii i pozwolić poruszyć czułe miejsca naszego serca. Książkę czyta się szybko i przyjemnie — aż żal patrzeć, jak szybko ubywa stron. Chciałoby się wciąż więcej i więcej. Jestem pod wrażeniem, po raz kolejny! Serdecznie polecam!