Zatruta przyjaźń

- Złóżmy przysięgę - zaproponowała Lena. - Przysięgę? -Tak. Taką, która przypieczętuje naszą przyjaźń. Powtarzaj za mną: Przysięgam, że od dziś będziemy najlepszymi przyjaciółkami. Będziemy dla siebie dobre i miłe. Będziemy się wspierać zawsze i wszędzie i nie będziemy miały przed sobą żadnych sekretów - wyrecytowała Lena. „Nie było na świecie dziewczynek, które by się od siebie aż tak bardzo różniły. Mimo to los je połączył. Poznały się i zaprzyjaźniły… a potem wspólnie zabiły człowieka Dwie dziewczynki z zupełnie różnych światów, a jednak połączone przez splot okoliczności. Pewien wigilijny wieczór , dwa odebrane życia, rodzinne tajemnice i przeszłość z którą trzeba stanąć twarzą w twarz mimo obaw i strachu. Pola mieszka wraz z babcią w niewielkiej chatce w środku lasu , który mała zna niczym własną kieszeń. Obie - dziewczynka i Michałowa, jej opiekunka są odizolowane od reszty wioski i lokalnej społeczności, a za towarzystwo mają psa o imieniu Cień oraz kotkę- Klarę. Lena zaś jest córką lokalnego komendanta policji, mieszka wraz z rodzicami w pięknym domu i wydaje się, że jej życie jest spokojne, szczęśliwe. A jednak okazuje się, że policjant znęca się nad bliskimi i stosuje wobec nich przemoc. Dwie nastoletnie przyjaciółki, które poznały się kilka lat wcześniej opracowały plan odebrania życia mężczyźnie. A gdy go realizują okazuje się, że już nic nie będzie takie samo. Dom dziecka, oddzielenie od przyjaciółki i nieznana kobieta o imieniu Mira. Spotkanie po latach, zemsta i egoizm za cenę własnego spokoju. Która z dziewczyn będzie naprawdę szczęśliwa? Czytałam już wcześniej kilka książek Pani Doroty , dlatego z ciekawością otworzyłam "Zatrutą przyjaźń ". Powieść szybko mnie wciągnęła, fabuła zaś w połączeniu z lekkim piórem sprawiła, że śledziłam losy bohaterek z zainteresowaniem. Autorka umiejętnie prowadzi narrację, stopniowo odkrywając kolejne warstwy historii i psychologii postaci. Nic nie jest tu czarno-białe — każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje, a granica między ofiarą a sprawcą bywa niepokojąco cienka. „Zatruta przyjaźń” to opowieść o relacji, która z pozoru daje schronienie i poczucie bezpieczeństwa, lecz z czasem staje się ciężarem, a nawet zagrożeniem. Dorota Glica wnikliwie pokazuje, jak dziecięca przysięga i lojalność mogą przerodzić się w więź opartą na strachu, poczuciu winy i wzajemnych manipulacjach. Trauma, przemoc domowa oraz doświadczenia z dzieciństwa kładą się cieniem na dorosłym życiu bohaterek i determinują ich późniejsze wybory. Na szczególną uwagę zasługuje klimat powieści — mroczny, duszny, pełen niedopowiedzeń. Las, samotna chatka, wigilijny wieczór i tajemnice skrywane przez lata budują napięcie, które towarzyszy czytelnikowi do ostatnich stron. Autorka nie szuka łatwych rozwiązań ani prostych odpowiedzi na pytanie o winę i karę. To książka o tym, że nie każda przyjaźń ratuje, a niektóre więzi potrafią zatruć całe życie. O tym, że prawda prędzej czy później upomina się o głos, a przeszłość — choćby najbardziej wyparta — zawsze powraca.

Uwielbiam sięgać po książki autorki. Ona jak zwykle buduje napięcie strona po stronie, gdzie wpierw mamy akcję w której wiemy, że coś się wydarzyło, a następnie przechodzimy do lat wstecz, by wytłumaczyć kto kim był i co takiego się stało, że do wczesnej sytuacji w ogóle doszło. W ogóle uwielbiam jej manipulacje postaciami, gdzie wpierw pokazuje ich z dobrej strony, gdzie potrafimy im współczuć, poddać się wzruszeniu, a później już nie jesteśmy przekonani, czy to, co zrobili powinno być pochwalone, czy raczej winniśmy ich ukarać. Dała dobry obraz tego, jak spoglądanie z jednej strony na kogoś, pomimo tego, że wydaje nam się najgorszy na świecie, potrafi być bardzo krzywdzące. Czasami człowiek staje się potworem, bo sytuacja go do tego zmusza. W tle oczywiście majaczy mądre przekonanie, że zawsze należy patrzeć tylko na siebie i na swoje dobro, ale ukazane jest pomiędzy granicą dobra ze złem, więc trudno jest się zgodzić i zaprzeczyć jednocześnie. Dawniejsza historia powstała po to, byśmy zobaczyli ile kto tutaj wycierpiał, jak niesprawiedliwie był traktowany i ile nieszczęścia spadało na małą główkę dziewczynki. Jak bardzo pragnęła pomóc swojej przyjaciółce, której ojciec stosował przemoc na matce i jej, zwłaszcza wtedy, kiedy broniła nie tego rodzica co trzeba. Wszystko za sprawą sekretów, które wychodziły na światło dzienne, a dziecka nie chcieli do tego mieszać. To wtedy dwie przyjaciółki podjęły decyzję o czymś strasznym, co jedną z nich na lata niszczyło od wewnątrz, a druga milczała niczym grób, gdyż słowa przysięgi wzięła sobie do serca. Można by powiedzieć, że tak jak widok białego jelenia, ich działanie przyniosło złudne szczęście i sprowadziło tym samym bardzo wysoką zapłatę. Nawet podwójną. W trwającej wcześniej historii ktoś będzie próbował rozwikłać wiele zagadek, do których my jesteśmy zaproszeni jako tajny widz. Z wolna będą się wyjaśniały doprowadzając do sytuacji którą poznaliśmy na początku. Ja jestem tą lekturą zachwycona, gdyż przypomniała mi moje dzieciństwo, nieżyjących krewnych, dziadków, których wspomnienia już się zacierają i moment, że wszystko kiedyś przeminie, więc liczy się tylko to, co jest teraz. I wybaczenie win, bo bez tego nie uda się wejść w jakikolwiek początek"-)