Zawierucha. Fajerwerki

Z autorką Idą Żmiejewską zapoznałem się przy okazji cyklu Warszawianka. Dlatego postanowiłem sięgnąć po jej drugi cykl "Zawierucha" i ostatnią książkę z serii "Fajerwerki". Tytuł jest nieco mylący, bo o fajerwerkach jest tylko wspomniane, ale akcja, bohaterowie, intryga i wątek kryminalny, no bo u Żmiejewskiej musi on być, tworzą prawdziwe czytelnicze fajerwerki. Cóż tu napisać, żeby nie zostać posądzonym o spojlerowanie. Warszawa 1918 rok, przemiany polityczne, Polska zbliża się do niepodległości, ale te wszystkie rzeczy to tło bardzo dalekie. To historia rodziny, jak by mogło być inaczej, pogmatwane do bólu. Są miłości, miłostki, zdrady, przemoc, samobójstwo, morderstwo, kradzież wynalazku, rozwody, kłamstwa, intrygi, morowa hiszpanka. No, ale czegóż można się spodziewać, jeśli za pióro chwyta Ida Żmiejewska. Jest także dbałość o realia historyczne, ale także o język, którym pisze autorka: potoczysty, wartki ze słowami zaczerpniętymi z czasów, gdy toczy się akcja powieści, pozwalający usiąść przy książce i zapomnieć o bożym świecie, denerwując się, że to już koniec. Opowieść zamknięta, a chciałby się więcej. Dlatego muszę sięgnąć po wcześniejsze, by poznać losy bohaterów. Bardzo spodobał mi się pomysł epilogu opowiedzianego słowami osoby, która jest częścią książki, ale z racji swojego statusu pojawia się tylko jako postać drugoplanowa, by w epilogu urosnąć do bardzo sprawnej narratorki wydarzeń. I proszę mi nie mówić, że to kobieca literatura, bo literatura jest tylko zła i dobra, a "Fajerwerki" to literatura lekka, łatwa i przyjemna dla każdego. Ps. Mimo że na początku książki roi się od kobiet, autorka zadbała o tak teraz ważny parytet, wprowadzając na kartach książki wiele męskich postaci, które są bardzo różne - od dżentelmenów do prostaków.

„Balbina popatrzyła kolejno na wszystkie panie oraz pannę Polę i pomyślała sobie, że te dziewczyny są jak pisklaki, co to siedzą pod dachem kamienicy. Starsza pani chowała je po śmierci matki, przeprowadziła przez najgorszą zawieruchę, nauczyła życia i fruwania. A one teraz całkiem wylecą z gniazda prosto w świat.” . „Fajerwerki” autorstwa Idy Żmijewskiej to finałowy, piąty tom sagi Zawierucha. . Ciężko mi pisać o kontynuacji losów bohaterów, bo nie chciałabym za dużo zdradzać co do fabuły tym, przed którymi jest jeszcze lektura, dlatego przejdę od razu do swojej opinii. . W tej części wreszcie zostaną odkryte wszystkie karty. Poznamy długo skrywane tajemnice i najmroczniejsze sekrety bohaterów. Razem z nimi będziemy przeżywać wzloty i upadki, szczęśliwe zakończenia, ale też i te mniej. . Gdybym miała tylko w kilku słowach podsumować całą tę historię, to napisałabym, że jest genialna! Z każdym kolejnym tomem wciągałam się w nią coraz bardziej. Chciałam poznać zakończenie, rozwikłać wszystkie zagadki. . Po mistrzowsku skonstruowana fabuła, brak stagnacji, wierne odwzorowanie historii - okres I wojny światowej, wątki miłosne, jak i kryminalne, a do tego rodzinne sekrety - czyli wszystko to, co lubię najbardziej! Duży realizm przedstawionych zdarzeń - gdy była taka potrzeba, niektóre postaci zostawały uśmiercane. Do tego fikcyjni bohaterowie przeplatani z tymi znanymi z kart historii i coś, co już wiem - nawiązanie do kultowej „Warszawianki” Autorki! (którą zamierzam nadrobić w całości)