Zbawiciel z Hvidovre

„Zbawiciel z Hvidovre” to książka, która nie porywa od pierwszych stron, ale warto dać jej szanse, ponieważ im dalej w las tym bardziej ciekawie. Bohaterem jest Allan Thronbum, duński pisarz wierszy. Jest to spokojny człowiek, który żyje w swoim świecie i pragnie w nim pozostać. Niestety, ale pewnego dnia puka do jego drzwi Bianca Didriksen i błaga Allana by napisał wiersz, który może uratować świat przed Sądem Ostatecznym. Problem w tym, że poeta nie chce tego robić. Co zagraża światu? Problemy gospodarcze, pandemia i zmiany klimatyczne. Ale żeby tego było mało wybucha Wezuwiusz. Od pyłu oraz coraz to nowszych wariantów koronawirusa giną ludzie. Jak prosty człowiek, który utrzymuje się z liczenia samochodów przejeżdżających ulicą Rodovrevej może za pomocą wiersza uratować świat? Przekonacie się sami. Książka pochodzi z gatunku sensacji i thrillera. Jest również satyrą ukazującą społeczeństwo, które nie potrafi już rozwiązywać problemów. W sposób groteskowy opisuje współczesny świat i mechanizmy w nim rządzące. Nie brakuje tutaj nawiązań do religii i polityki, ale również pojawia się tutaj wzmianka o nas recenzentach. A wszystko to opisane w taki sposób, że nie można nie roześmiać się. Jeśli lubicie powieści, które w groteskowy i kąśliwy sposób przedstawia współczesny świat, to bardzo polecam „Zbawiciel z Hvidovre”. Na pewno będzie dobrze bawić się z tą książką.

Każdy z nas bez wahania (mam nadzieję) powie, że literatura jest ważna dla niego osobiście, ale również dla całej ludzkości. A gdyby jeszcze mogła rozwiązywać wszelkie jej problemy? „Zbawiciel z Hvidovre” duńskiego pisarza Kaspara Collinga Nielsena to znakomita i bardzo aktualna satyra współczesnego świata, mechanizmów nim rządzących, szczególnie w obliczu globalnych zagrożeń i jednocześnie analiza miejsca w tym kontekście literatury i sztuki. Napisana z olbrzymim polotem, wnikliwością i kąśliwym humorem, budzi śmiech przerysowując pewne zdarzenia wręcz absurdalnie, ale pozostaje boleśnie prawdziwa. Dręczony przez pandemię i kryzys klimatyczny glob zostaje dobity gigantycznym wybuchem Wezuwiusza, a ciemne chmury popiołu przysłaniają słońce. Allan jest byłym poetą i osobliwą jednostką, która od świata tylko oczekuje, by dał mu w spokoju żyć w marnej kopenhaskiej suterenie z kotem Felixem. Świat jednak się o niego upomina, gdy okazuje się on tą jedyną i najważniejszą osobą, która ma moc odmienić losy ludzkości. Wystarczy, że napisze jeden wiersz. Problem w tym, że Allan nie chce tego zrobić. Można sobie wyobrazić, jak potoczą się jego losy, gdy w sprawę zaangażują się politycy i masy wściekłych obywateli. Czy Allan ulegnie pod presją? A jeśli tak, to będzie koniec czy początek jego kłopotów? Znakomicie się czytało tę historię, podzieloną na krótkie rozdziały i wzbogaconą błyskotliwymi dialogami. Nie sposób oczywiście było uniknąć skojarzeń religijnych i z łatwością można dopatrzeć się znanej symboliki, a jednak świeżość narracji porwała mnie i zachwyciła. Mechanizmy rządzące masami, manipulacje polityczne i zderzenie jednostki z systemem obnaża Autor zabawnie, ale bez lukru. I podczas lektury zapomnijcie o jakiejkolwiek poprawności politycznej! W „Księdze uprzedzeń” wieńczącej powieść Autor śmiało sięga po stereotypy przypisywane niemal każdej grupie społecznej i zawodowej. O tak, znajdziecie tu również recenzentów i blogerów. Każdy odnajdzie tu siebie. Jesteście gotowi sprawdzić, co Autor o Was napisał? Ta konfrontacja będzie z pewnością ciekawym dodatkiem do lektury inteligentnej, niebanalnej i pełnej humoru. Utworzenie hotelu dla zakwasu rozbawiło mnie do łez, ale mój mąż stwierdził, że byłby zachwycony, gdyby taki powstał. Ci, którzy pieką chleb z pewnością będą wiedzieli, o co chodzi 😊.