Zbieracze borówek

„Czasami kłamstwo zakorzenia się w nas tak mocno, że w końcu staje się prawdą, ukrytą w zakamarkach umysłu, dopóki nie wymaże jej śmierć. Sekrety i kłamstwa potrafią żyć własnym życiem, przekręcane i manipulowane, albo wypłynąć z ust osoby, która zaczyna tracić rozum.” . Czy umielibyście żyć w kłamstwie? I na domiar złego na kłamstwie budować życie „własnego” dziecka? Ja na pewno nie. Kłamstwo zatruwa, osacza, by na koniec skierować się przeciw temu, kto je stworzył. . M.in. o tym mogli przekonać się bohaterzy powieści „Zbieracze borówek” autorstwa Amandy Peters. . Akcja rozpoczyna się w Maine, w trakcie upalnego lata w latach 60.XX wieku. Właśnie przy zbieraniu borówek, jak to ma miejsce rokrocznie dla rodziny Joego, pochodzącego z plemienia Mikmaków z Nowej Szkocji. Niestety to lato będzie inne, bowiem znika bez śladu jego młodsza siostra Ruthie. Chłopiec nie będzie mógł sobie darować, że to on ostatni widział dziewczynkę, że gdyby nie zostawił jej samej, pewnie nic by się nie stało. Poczucie winy i żal będą mu już towarzyszyć niemal do końca jego dni… Na przedmieściach, dorasta Norma - córka zgorzkniałych rodziców, którzy najchętniej zamknęliby ją w domu i schowali przed całym światem, zwłaszcza matka. Dziewczynka cały czas czuje, że z jej rodziną jest coś nie tak. Że jej rodzice nie mówią jej wszystkiego, a rozwikłanie tej mrocznej tajemnicy może zająć jej nawet kilkadziesiąt lat… . Cóż to była za historia! Zaciekawiła mnie już od pierwszej strony! To nie była prosta historyjka, bowiem główny wątek - porwania dziecka i zabrania jego tożsamości, to bardzo trudny i ciężki temat, zwłaszcza dla mnie, jako mamy. Poruszyła mnie do reszty, nie pozwoliła odłożyć się na później - chciałam poznać zakończenie i dowiedzieć się, czy po latach udało się Ruthie wrócić do prawdziwej i zawsze jej kochającej rodziny. . To opowieść o kłamstwie, mocno skrywanych tajemnicach, które gdy ujrzą światło dzienne mogą prowadzić do najgorszego. To także opowieść o sile miłości, wiary i nadziei - w to, że mimo wszystko los się do nas uśmiechnie i dobro nadejdzie :)

Nie wiem czy wy też tak macie, ale ja czasami jak skończę książkę, to mam ochotę płakać z radości i nieszczęść, które dopadły moich bohaterów. Ta opowieść chwyciła mnie za serce, gdyż pokazała, że dom mój jest tam, gdzie miłość moja. Gdzie moje dzieci, ich pierwsze kroki, niewyraźne słowa, pobrudzone objadem ubrania i buźki. Gdzie doświadczamy pieszczoty ich zaciśniętych piąstek a później szerokich ramion, które to teraz nas obejmują. Aż brakuje mi słów, by opisać jak niesamowicie wartościową książkę przeczytałam. Opowieść o jednej rodzinie, która w wyniku podziału stworzyła dwie inne. Historia przedstawia losy indiańskiej rodziny z czego dwoje postaci opisuje nam je ze swojej już bardzo dojrzałej perspektywy. Mężczyzna i kobieta, umierający brat i porwana w dzieciństwie siostra. Historia tak przejmująca jak płacz maleńkiego dziecka, które tuli się do piersi, póki nie ukoimy jego zawodzenia. Pochłonęła mnie niczym pierwsze chwile porodu, kiedy wiemy, że tylko jego koniec może przynieść nam ukojenie. Opisana lekkim piórem zahaczającym o poezję i naturalne piękno natury. Porównania widziałam oczyma wyobraźni, które albo jaśniały niczym blask słońca odbity w tafli jeziora, albo ciemniały przytłaczając nas niczym myśli o czyjejś krzywdzie. Każda z postaci była inna i na swój sposób radziła sobie ze swoim życiem. Rodzina indiańska wiodła ledwo koniec z końcem. Zbierali borówki i czepiali się dorywczych prac, by każdy z nich mógł zjeść przynajmniej kawałek chleba z mortadelą. Może i byli biedni, ale dobrze wychowani, by pomagać innym w potrzebie. Jedynie inni ludzie uważający ich za gorszego pochodzenia odbierali im nie tylko wolność słowa, ale i bezpieczeństwo. W ten sposób zginął jeden z ich synów. Czteroletnia dziewczynka miła i ufna niczym mały baranek, zniknęła im podczas zbiorów borówek. Szukali jej latami nigdy się nie poddając. W innej rodzinie to ich zaginiona córka o sobie opowiada. Śnią jej się dziwne sny o których opowiada mamie, lecz ta dostaje od razu ataku migreny. Znamy jej życie od dzieciństwa po dorosłość w której pozostaje jej tylko odkryć przeszłość. W ten sposób tutaj i tam będziemy im towarzyszyli w pokręconym życiu, gdzie gasną serca ich najbliższych. Czy kiedykolwiek już poważna kobieta, odzyska swoją prawdziwą rodzinę? Niesamowita książka, taka piękna i prawdziwa. Wydana w sztywnej oprawie i nieco większym formacie. Gorąco zachęcam do lektury, bo zwyczajnie warto!