Zdrada

,,Do tej pory milczałam, ale teraz zrozumiałam, że cierpiące dusze w niewyjaśniony sposób potrafią się rozpoznać i przyciągnąć, potęgując swoje cierpienie." Powiem wam, że miałam wiele przemyśleń dotyczących tej książki, bo wpierw widziałam ją jako niezrozumiałą, gdzie postać jest niedojrzała emocjonalnie i sama nie wie, co robić ze swoim życiem. Zmieniło się to jednak w pewnym momencie. Był to urywek dotyczący depresji. Dotyczył innej osoby, jednak z wolna zaczęło dochodzić do mnie, że pomimo młodego wieku, bo nasza postać ma 31 lat, była w zwyczajnej depresji. Wiodła całkiem dobre życie. Otoczona bogactwem, które zapewniały jej zarobki męża. Lśniła pośród innych kobiet, które zazdrosne spojrzenia kierowały za jej placami. Jednak w tym wszystkim doszła do takiego momentu, gdzie każdy dzień zaczynał wyglądać tak samo. Codziennie powielała te same schematy, że z braku jakichkolwiek bodźców zwyczajnie stała się obojętna. Być może jedynie czas w którym spełniła się jako kochanka nie był dobrze pokazany, ale to jakby krzyk, wołanie o zmianę czegokolwiek, gdyż dłużej nie dawała rady. Nie chcę tu w żaden sposób stawać po stronie zdrady, gdyż moim zadaniem jest opisać emocje z książki i takie właśnie tam odnalazłam. Później, kiedy po pierwszej zdradzie odkryła jakie to przyjemne czuć dreszczyk ekscytacji, zaczęło ją to zbliżać z własnym mężem. Jedynie tutaj zapędziła się w kozi róg, gdyż zachłannie zapragnęła czegoś więcej, więcej niezobowiązujących spotkań, otwartości na pokusy, ale w sekrecie naiwnie sądząc, że robi dobrze. Że oto poznała i przełamała swoje słabości, ukryte lęki i pragnienia, które dzień po dniu domagały się wyjścia. Jak zatem zakończy się jej historia? Uprzedzam, że osoby religijne oraz brzydzące się zdrad mogą ją opacznie zrozumieć. To fikcja literacka, mistyfikacja kobiet na granicy zaniedbania lub posiadania wszystkiego, gdzie nie potrafią wymyślić sobie nowych planów na życie. Autorem jest mężczyzna, więc momentami kobietę sprowadzał do myśli mężczyzn, dlatego kobieta czytelnik, niekoniecznie ze wszystkim będzie się zgadzała. Trudno jest też wytłumaczyć intencje kogoś, kto jest w depresji. Ten ktoś może tak rozpaczliwie pragnąć być zrozumianym, zauważonym i docenionym, że zrobi wszystko, by cokolwiek poczuć. A gdy uda mu się wywołać te emocje, zapragnie zachłannie je zatrzymać przestając myśleć racjonalnie. I właśnie ten brak racjonalizmu został tutaj pokazany. Nie historia jak olać małżeństwo, ale co się dzieje z ludźmi, kiedy dochodzą do granicy swojej wytrzymałości. Oczywiście to tylko moje zdanie i spostrzeżenia. Jednak jeśli jesteście ciekawi tej pustki, to przeczytajcie ją i zacznijcie zmieniać własne życie tak, by nigdy do tej sytuacji nie dopuścić.

Zdrada" to poruszająca opowieść o pragnieniach, które wywracają życie do góry nogami. Paulo Coelho mistrzowsko ukazuje, jak cienka jest granica między miłością a pożądaniem.

"Zdrada" to szczera, prowokująca podróż w głąb duszy kobiety, która ma wszystko - i wszystko ryzykuje, by poczuć, że żyje. Coelho uderza w najczulsze struny.

Czy da się zdradzić kogoś, jeśli najpierw zdradziliśmy... siebie? Znasz to uczucie, gdy wszystko jest „w porządku”, ale nie czujesz nic? Żyjesz w idealnym związku, w bezpiecznym kraju, w pięknym domu - a jednak każdego dnia wstajesz z poczuciem wewnętrznej pustki, jakbyś istniała tylko z obowiązku? Jeśli kiedykolwiek doświadczyłaś tej emocjonalnej szarości, to „Zdrada” Paulo Coelho trafi w czuły punkt twojego serca. Kiedy sięgałam po tę książkę, spodziewałam się historii o romansie, może nawet o kryzysie wieku średniego. Dostałam coś więcej - próbę uchwycenia momentu, w którym kobieta przestaje siebie rozpoznawać, mimo że jej życie wygląda „jak z katalogu”. Linda, 31-letnia dziennikarka, teoretycznie ma wszystko: miłość, dzieci, stabilizację, ale nie ma najważniejszego - siebie samej. Coś się w niej wypaliło. Życie stało się powtarzalne, a uśmiech mechaniczny. Spotkanie z byłym chłopakiem - obecnie znanym politykiem - staje się dla niej punktem zwrotnym. Romans, w który się angażuje, to nie tylko klasyczna zdrada. To desperacki krzyk o autentyczne emocje, o bycie zauważoną, o poczucie, że żyje naprawdę. I choć nie wszystko, co Linda robi, jest moralnie akceptowalne, to jej decyzje są prawdziwe, surowe i aż boleśnie ludzkie. Narracja pierwszoosobowa pozwala wejść głęboko w myśli bohaterki. Czasem nawet za głęboko. Linda rozkłada siebie na czynniki pierwsze, analizuje, kontempluje, próbuje zrozumieć, co sprawiło, że „idealne” życie przestało jej wystarczać. W pewnym momencie miałam wrażenie, że to książka bardziej o zdradzie samej siebie niż o zdradzie małżeńskiej. Coelho nie stawia łatwych tez, nie moralizuje - raczej zostawia nas z pytaniami: Czy można zdradzić innych, jeśli najpierw się porzuciło siebie? Czy zdrada może być początkiem odrodzenia? Trzeba przyznać - fabularnie to dość prosta historia. Nie zaskakuje zwrotami akcji, nie epatuje dramatyzmem. Ale też nie o to tu chodzi. Siłą „Zdrady” są emocje i refleksje, które trafiają tam, gdzie zazwyczaj chowamy to, czego nie chcemy czuć. Pragnienie bycia kimś więcej niż tylko matką, żoną, pracownicą. Chęć poczucia namiętności, nawet jeśli trzeba sięgnąć po nią wbrew zasadom. Potrzeba wyjścia poza rutynę, nawet za cenę cierpienia. Czy Linda jest postacią, którą można polubić? Nie do końca. Ale trudno jej nie rozumieć. Niektóre jej decyzje są niezrozumiałe, może nawet odpychające. A jednak... są prawdziwe. To właśnie te skrajności - między apatią a pożądaniem, między przyzwoitością a szaleństwem - czynią tę powieść tak refleksyjną. Z jednej strony miałam wrażenie, że Coelho nieco traci swój charakterystyczny mistycyzm, z drugiej - że robi to świadomie, by pokazać, że największe bitwy toczą się nie w symbolach, ale w codzienności. Że zdrada to nie tylko temat moralny, ale i egzystencjalny. Bo czasem zdradzamy nie dlatego, że przestaliśmy kochać drugą osobę, ale dlatego, że przestaliśmy czuć cokolwiek. A wtedy nawet zakazany dotyk wydaje się jedyną nadzieją na przebudzenie. Czy polecam tę książkę? Tak - ale nie każdemu. To powieść dla tych, którzy nie boją się zaglądać w lustro. Dla tych, którzy nie oczekują szybkiej akcji, lecz potrzebują książki, która stawia pytania, zamiast dawać odpowiedzi. Dla tych, którzy mają odwagę przyznać, że czasem „idealne życie” wcale nie wystarcza. Ocena 6/10