Zimowa Księga Ludmiły

Emilia po wyjeździe z rodzinnego miasta, zostawiając za sobą trudne rodzinne relacje, trafia do małej miejscowości z niezwykle klimatyczną ksiegarenką, w której znajduje pracę, przyjazne dusze oraz.. Księgę zagubionych baśni. Do tej pory myślała, że jako jedyna posiada egzemplarz tej niezwykłej książki, która z czasem okazuje się być czymś więcej niż tylko księgą baśni. Pewnego dnia do księgarni przychodzi mała dziewczynka, Łucja, w poszukiwaniu książki pozostawionej przez jej zmarłego ojca... Emilia niespodziewa się, że będzie to początek wielkich zmian w jej smutnym życiu... "Zimowa Księga Ludmiły" to przepiękna, wzruszająca opowieść doprawiona szczyptą miłości do książek, która zabiera czytelnika w niezwykłą podróż. Wraz z bohaterami przemierzamy czasy przeszłe, wojenne, pełne bólu, tragedii, rozstań, by znów za chwilę ogrzewać się się ciepłem serdeczności i przytulnej atmosfery księgarni, popijając gorącą herbatę z sokiem malinowym. Autorka zaprasza nas do świata Ludmiły i Emilii, których drogi przecięły się w pewnym momencie życia, wtedy, gdy obie potrzebowały obecności wypełniającej samotność. Starsza kobieta i dziewczynka... Poznajemy ich losy naprzemiennie, w czasie przeszłym i teraźniejszym. Punktem kulminacyjnym staje się moment, gdy czytelnik odkrywa co obie kobiety ze sobą tak naprawdę łączy. Tajemnice, trudne relacje, niełatwe życiowe wybory, a gdzieś pomiędzy tym co bolesne ona, Księga Zagubionych Baśni z wydartym zakończeniem. By je odnaleźć, trzeba odnaleźć drogę do pewnej osoby, a tym samym poznać część historii Ludmiły, tę najbardziej tragiczną. Jednocześnie jest to dla Emilii i jej nowych znajomych, droga odnajdywania siebie, swojego miejsca i tego co najważniejsze...miłości. Książka pani Ani skradła moje serce. Przeniosła do świata i miejsc z których nie chciało się wracać. A mam tutaj na myśli ul. Jaśminową i Bibliotekę Bezdomnych Książek. Tyle piękna i jakiejś nieuchwytnej magii jaka otacza to miejsce... Spędziłam cudowny czas z tą opowieścią. Zostałam przez nią otulona jak ciepłym kocykiem, z pod którego nie chce się wychodzić w mroźny wieczór. Polecam wam ją z całego serca, szczególnie teraz, w tym zimowym czasie.

Nie ma sposobu, aby się od tej książki oderwać. Jest taka piękna, ciepła i niosąca gasnącą nadzieję, oraz małe światełko w tunelu dla wytrwałych. To tutaj dzieje się prawdziwa magia, jakby każda strona posypywała nas niewidzialnym puchem w który tchnęła tylko dobre uczucia. To niesamowite, że można mieć tak hipnotyzujące pióro! Ile tutaj wrażliwości, to tylko krople wody w morzu mogą opowiedzieć. Tylko jeden płatek śniegu, który widział aż za dużo, gdy zziębnięta kobieta niosła ostatkiem sił kwilące maleństwo w koszyczku. Czy wy byście przyjęli takich podróżników? Czy wasze serce udzieliło by im pomocy? Czas w książce potrafi iść własnym biegiem, ale i się zatrzymywać. Raz wchodzimy w czas dawniejszy, a innym razem obecny, gdzie poznajemy losy kobiety, której widok starych książek zatrzymał na dłużej. Jedna niezwykła niedokończona książka potrafiła zwrócić jej uwagę, gdyż w domu posiadała identyczny egzemplarz. Podmuch wiatru sprawił, że ujrzała zapytanie o zatrudnienie i tak miejsce pełne zapomnianych i niechcianych książek zatrzymało ją na dłużej, na lata. Postacie zauważają, że w takie miejsca witają tylko tacy, którzy poszukują w życiu magii. Choćby dwie starsze kobiety, czy też jedna, inna, poszukująca ważnych dla niej informacji. Nade wszystko, choć sama nie wie dlaczego, osoba, która z nią kiedyś mieszkała zahipnotyzowała ją swoim pochodzeniem. Ogromnie pragnie poznać jej życie, choć z początku nie tłumaczy nam dlaczego. W ten sposób będą pojawiali się kolejni bohaterzy, skąpani w zimowym puchu, nie pojawiający się bez przyczyny. To tam padną pytania odnośnie świąt bożego narodzenia i ich rodzin, które czasem więcej dzieli niż łączy, lecz te tamy można zawsze zburzyć. To tutaj będąc młodym można spotkać się z niezrozumieniem rodziców. Oraz to tutaj można doceniać obecność jednego z nich, podczas gdy drugie odchodzi z różnych powodów. Dosłownie, nie ma słów by opisać jak bardzo mnie urzekła! Jeśli posiadasz wrażliwą duszę, jesteś czuły na smutki innych, a przy tym chcesz odczuwać wieczną nadzieję, to przeczytaj ją. A później podziękujesz mi w myślach, że ci ją poleciłam:-)

„Zimowa Księga Ludmiły” to moja pierwsza książka w tym roku o tematyce świąteczno-zimowej. Czytając ją czułam pewną magię. Nie tylko magię płynącą z okresu świątecznego, ale również magię płynącą z starych książek. Uwielbiam książki, które przenoszą nas w czasie. Tutaj mamy różne linie czasowe, które wzajemnie przeplatają się. Raz jesteśmy w obecnych czasach, a za chwilę autorka zabiera nas do czasów wojennych i powojennych. Bez względu na to, w którym roku się znajdziemy jest zima. Książka czyta się bardzo przyjemnie, ale wymaga ona większego skupienia. Główna bohaterka, Emilka, to kobieta, która całe życie czuje się samotna. W szkole nie lubiono jej, z rodzicami nie utrzymuje kontaktu, z mężem rozstała się. Chcąc zacząć wszystko od nowa rozpoczyna pracę w klimatycznej księgarni. Któregoś dnia odwiedza ją Łucja. Dziewczynka szuka pewnej książki. Chce poznać tajemnicę domu, w którym mieszka. Trafia do Biblioteki Bezdomnych Książek, gdzie pomaga je ułożyć. W ten sposób poznaje bliżej Łukasza. Kim była Ludmiła mieszkająca kiedyś z Łucją? Do kogo powinny trafić odnalezione, stare fotografie? Czy Emilka będzie miała dość odwagi by te święta stały się inne? Przekonacie się sami. Muszę przyznać, że dzięki tej książce poczułam zbliżającą się zimą. Jest to piękna i poruszająca, chociaż czasami smutna historia o nadziei na lepsze jutro. Jest to idealna lektura na długie wieczory. Wprowadza powoli w świąteczny klimat, ale przede wszystkim ujawnia los bohaterów, który na początku wydaje się niejasny, ale w trakcie czytania wszystkie elementu puzzli wskakują na swoje miejsce tworząc piękną historię.