Córeńki. Złe miasta. Tom 2

"Córeńki" Magdalena Szydeł Wydawnictwo: Dolnośląskie Premiera:15.o6.2o22r. Alicji Ruckiej to czterdziestoletnia dziennikarka śledcza w redakcji "Codziennik". Jest dość specyficzna osobą. Robi to co uważa za stosowne i nie przejmuje się tym co powiedzą inni. Jest też bardzo przywiązana do swojej babci. Sąsiad jej babci prosi ją o pomoc w imieniu Dyrektora Teatru Publicznego w Warszawie. W teatrze tym zaginęły dwie aktorki. Jedna została znaleziona martwa. Dyrektor w zamian za pomoc obiecał dać jej coś czego dziennikarka szuka. Czy Alicja wyjedzie do Warszawy aby przeprowadzić dziennikarskie śledztwo? Czy uda jej się dowiedzieć kto stoi za sprawą zniknięć aktorek? Czym wzamian za pomoc chce odwdzięczyć się dyrektor teatru? "Córeńki" to drugi tom serii "Złe miasta". Nie czytałam poprzedniego tomu, jednak nie przeszkadzało mi to podczas czytania tej książki. Autorka opisuje wszystkich bohaterów i sytuację z przeszłości. Nie ma się wrażenia, że coś zostało pominięte gdyż było opisane już w poprzedniej części. Wstęp książki jest bardzo interesujący. Prolog wzbudza ciekawość czytelnika. Niestety później książka zwalnia i na kolejne jej przyspieszenie musimy poczekać kilka rozdziałów. Gdy Alicja wyjeżdża do Warszawy w książce zaczyna się znów coś dziać. Historia nabiera rozpędu. Każda kolejna strona wciąga coraz bardziej. "Córeńka" zawiera sobie dość dużo opisów, co mi osobiście czasami przeszkadzało. Książka ta zawiera w sobie dużo bohaterów jednak głównym jest postać Alicji. W moim odczuciu kobieta była osobą problematyczną, zwłaszcza na początku książki. Czasami miałam wrażenie, że kobieta zachowuje się nie stosownie do swojego wieku. Jednak z drugiej strony wiek to tylko liczba i nie powinien być wyznaczeniem naszego zachowania. O ile Alicja niespecjalnie przypadła mi do gustu to babcię Wandę wręcz ubóstwiam. Zabawna, żywiołowa starsza pani, która bardzo kocha i troszczy się o swoją wnuczkę. Swojego partnera natomiast wzięła pod pantofel, a wzmianki o nich często były zabawne. Jest również coś co łączy mnie z Alicją. A mianowicie zerowa odporność na niskie temperatury. Brrr. Dziwnie czytało mi się o mieście zasypanym śniegiem gdy obecnie u mnie lał się żar z nieba. Na szczeście szybko przedstawiłam się na zimowe klimaty. A książka z każdą stroną wciągała mnie coraz bardziej. Mimo iż nie jestem tą książką zachwycona uważam, że czas z nią spędzony był przyjemny. Polecam przeczytać i samemu przekonać się czy historia Alicji przypadnie wam do gustu. A za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu.