Złodziej. Tom 1

Są takie książki fantasy, które od pierwszych stron próbują zasypać człowieka nazwami królestw, ras i milionem zasad świata. I potem człowiek siedzi bardziej zmęczony niż zaciekawiony. Na szczęście Złodziej autorstwa Krzysztof Haladyn idzie zupełnie inną drogą. Tutaj najpierw wchodzi klimat. Brudne uliczki, szemrane interesy, ciemne zaułki Miasta i bohater, który niby jest złodziejem, ale bardzo szybko okazuje się kimś dużo ciekawszym niż zwykły rzezimieszek. Głównym bohaterem jest Locken, specjalista od zamków, kradzieży i znikania, zanim ktokolwiek zdąży krzyknąć „łapać go”. Ma wykonać prostą robotę, podmienić pieczęć, zgarnąć pieniądze i wrócić do swojej codzienności. Oczywiście nic nie idzie zgodnie z planem. Jedno zlecenie zamienia się w ogromną aferę, a Locken nagle staje się celem ludzi dużo potężniejszych od siebie. W jego ręce trafia tajemnicza „Łza Kuźni”, a razem z nią cała lawina problemów. I właśnie od tego momentu książka wciąga najmocniej. Najbardziej kupił mnie klimat tej historii. Czuć tutaj taki trochę złodziejski, przygodowy vibe w stylu starych gier RPG albo klasycznych opowieści fantasy, gdzie bohater bardziej polega na sprycie niż magicznym mieczu i wybrańczym przeznaczeniu. Według mnie Locken nie jest herosem bez skazy. Kombinuje, oszukuje, czasem ucieka szybciej niż walczy, ale właśnie dlatego wypada tak naturalnie. Da się go po prostu lubić. Szczególnie kiedy trafia zarówno do podejrzanych spelun, jak i bogatych salonów, próbując przeżyć kolejny dzień. Bardzo fajnie wypada też relacja Lockena z Klastiusem. Wśród całego chaosu, pościgów i intryg pojawia się trochę humoru i zwykłych ludzkich rozmów. Dzięki temu książka nie jest przesadnie trudna ani mroczna. Autor dobrze wyczuł momenty, kiedy dorzucić napięcie, a kiedy pozwolić czytelnikowi odetchnąć. Podobało mi się też samo Miasto. Nie jest takie przesadnie przekombinowane, ale ma ten charakter, który powoduje, że z jednej strony odczuwasz respekt, a z drugiej samemu chciałoby się bardziej przyjrzeć, lecz z bezpiecznej odległości (o ile dałoby radę :p). Są katakumby, ciemne dzielnice, złodzieje, możni ludzie ciągnący za sznurki i atmosfera ciągłego zagrożenia. Człowiek ma wrażenie, że każdy tutaj coś ukrywa i każdy chce ugrać coś dla siebie. Do tego dochodzi motyw Kuźnicowców i tajemnic związanych z magią oraz przedmiotami mającymi ogromną wartość. Autor nie wykłada wszystkiego od razu na stół i właśnie to budzi ciekawość na kolejne tomy. Bardzo się cieszę, że Fabryka Słów wydaje historie, które trafiają w gusta czytelników. Mają fantastyczny dar trafiania na te perełki, które nie pozwolą zasnąć i zapomnieć o książce. I szczerze? Po skończeniu miałam dokładnie tę samą myśl co wielu czytelników: poproszę drugi tom jak najszybciej.