Złoty brzeg. Tysiąc dróg

Złoty Brzeg. Tysiące dróg to drugi tom osadzony na przełomie lat 80 i 90, tym razem skupiają się bardziej ku rodzinie głównej bohaterki Joanny a nie trójce przyjaciół. Okładka bardzo przyciąga wzrok i dobrze wpisuje się w historię, która również w tym tomie zaskakuje dramatami rodzinnymi i burzliwymi losami bohaterów. "Życie to nie zawsze pasmo dobrych chwil, one zabłysną i szybko miną, bywa, że potem jest ciężko". Klimat lat 90 jest tu mocno odczuwalny i z jednej strony ma się ochotę przenieść w te lata, z drugiej też docenia się to co mamy teraz. Joanna jest bardzo silną bohaterką, a w drugim tomie jeszcze mocniej niż w pierwszym co momentami inspiruje ale i sprawia, że dostrzegamy to co jej umyka na rzecz lepszego życia. A jej decyzje i wybory trochę kłócą się z tym co chcielibyśmy aby zostało podkreślone w fabule. Suma summarum bycie nieustraszonym może okazać się wadą, a nie zaletą i tu jest tego dobry przykład. "Miłość jest najserdeczniejszą kochanką, w ciągu dnia jej oddech przytłaczam sobą, a nocą nie zwalniam z uścisku". Dramat rodzinny, który rozegrał się w 1 tomie tu zbiera swoje żniwo dość obficie. Przy czym cierpi jeszcze więcej osób, w tym dzieci. Konflikt narasta tak bardzo, że wybaczenie wydaje się niemożliwe. Z drugiej strony tak przeciągnięty wątek momentami nieco męczy, bo obydwie strony ułożyły sobie życie w zupełnie inny sposób. Ale ten cień ciągnie się za bohaterkami cały czas. W tym tomie mamy też sporo polityki i mam wrażenie że historia zatoczyła koło lub autorka mocno inspirowała się tym co działo się wokół nas kilka miesięcy temu. "Tysiące dróg, i one nam się skrzyżowały". Oprócz polityki ważnym punktem jest też praca. I tu nie do końca polubiłam skę z fabułą. Joanna jako niezależna osoba, poświęca wszystko dla lepszego dobrostanu rodziny kosztem czasu, który mogłaby poświęcić swoim dzieciom. Bycie samemu jest ciężkie, ale w momencie gdy Twoje pociechy wolą opiekunkę ( lub jedno z nich) od Ciebie to powinno dać do myślenia, tutaj może i daje ale wydźwięk jest raczej marny. Z drugiej strony jak jeszcze na początku fabuły czuło się lata 90 tak w połowie miałam wrażenie że to już współczesność. Możliwe że zakładanie własnych firm było wtedy opłacalne, ale bardziej uwierzyłabym w to co się działo gdyby wydarzenia działy się na wschodzie Polski niż w drugą stronę. Złoty brzeg jest tomem skupiającym się na rodzinie i choć mamy wzmianki o przyjaciółce Joanny z pierwszego tomu, to jest to bardzo okrojone. Choć bohaterowie przyciągali swoją sytuacją, często miałam wrażenie że zachowują się nieadekwatnie do swojego wieku, nie wyciągają wniosków z tego co się wokół nich dzieje, stając się egoistami każdego dnia coraz bardziej. Żelazne zasady narzucone przez trudne chwile po pewnym czasie odchodziły w niepamięć. Drugi tom był ciekawym doświadczeniem, szczególnie widząc perspektywę bohaterów na tle rodzinnym.