Kornel Malicki. Tom 2. Zły opiekun

Czy naprawdę można uciec od przeszłości, jeśli ta od lat czeka tylko na moment, by uderzyć ze zdwojoną siłą? „Zły opiekun” Marcela Moss to historia, która od pierwszych stron wbija się pod skórę i nie pozwala o sobie zapomnieć. Czytając ją miałam wrażenie, że nie tylko poznaję fabułę, ale wręcz wchodzę w nią razem z bohaterami. Czułam duszną atmosferę, napięcie wiszące w powietrzu i ten trudny do opisania niepokój, który narastał z każdą kolejną stroną. Cofamy się do wydarzeń z 2007 roku, a dokładniej do tragedii nad Jeziorem Solińskim. Strzelanina, śmierć, chaos… i zaginięcie, które nigdy nie zostało wyjaśnione. I już tutaj wiedziałam, że nie będzie to „tylko” kryminał czy thriller. Czułam, że może to być historia o ranach, które zostają w człowieku na zawsze. Czy miałam rację? Zdecydowanie tak! Kiedy przenosimy się do 2026 roku i poznajemy Kornela Malickiego, napięcie wcale nie słabnie - wręcz przeciwnie. Od początku czuć, że jego motywacje są głębsze niż tylko napisanie książki. I to właśnie ten osobisty wymiar historii sprawił, że wszystko stało się jeszcze bardziej intensywne. Najmocniejszą stroną tej powieści jest jej klimat. Mała miejscowość, ludzie, którzy wiedzą więcej, niż chcą powiedzieć, i tajemnica, która przez lata była skrzętnie ukrywana. Czytając, miałam wrażenie, że każdy bohater coś przede mną ukrywa. I czułam coś co naprawdę nie dawało mi spokoju. Bardzo podobało mi się też prowadzenie fabuły - przeplatanie przeszłości z teraźniejszością. Dzięki temu historia nie jest podana na tacy. Musimy ją składać kawałek po kawałku, czasem zmieniając swoje podejrzenia, czasem łapiąc się na tym, że jednak nic nie jest takie, jak nam się wydaje. Na uwagę zasługuje także fakt, że ta książka potrafi przygnieść emocjonalnie. Moss nie boi się trudnych tematów: przemocy, traumy, zemsty. I robi to w sposób bardzo bezpośredni. Były momenty, w których musiałam na chwilę odłożyć książkę, żeby poukładać sobie w głowie to, co właśnie przeczytałam. Ale jednocześnie… nie mogłam przestać czytać i chciałam poznać zakończenie jak najszybciej. Zakończenie? Bez spoilerów - ale jeśli lubisz momenty, kiedy książka zostawia Cię z opadniętą szczęką i tysiącem myśli w głowie, to tutaj zdecydowanie to dostaniesz. Ocena: 9/10 - „Zły opiekun” to thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, ale też zmusza do refleksji. O tym, jak bardzo przeszłość potrafi zniszczyć teraźniejszość. I o tym, że czasem prawda… wcale nie przynosi ulgi. To ten typ historii, który wciąga bez reszty. Taki, gdzie mówisz sobie „jeszcze jeden rozdział”, a nagle okazuje się, że jest środek nocy i nie chcesz jej odkładać.

Wróciłam do tego mrocznego świata i… nie mogę oddychać 😶 Po pierwszym tomie myślałam, że wiem, czego się spodziewać. A tu proszę – Marcel Moss rozkłada mnie na łopatki w pierwszych rozdziałach. Klimat? Gęsty, niepokojący, przyjemnie toksyczny (w tej książkowej, bezpiecznej wersji). Czujesz, że ktoś cały czas stoi za plecami bohaterów. Fabuła pędzi jak szalona, ale nie pogubiła mnie. Autorka balansuje między akcją a emocjami, choć kilka razy miałam ochotę krzyknąć: „NIE RÓB TEGO!” (w pozytywnym sensie 😅). Zazębiające się tajemnice, gra pozorów i decyzje, które bolą. Bohaterowie – tu biję brawo. Relacja opiekun–podopieczny? Rozpisana mistrzowsko. Czuć każdą frustrację, strach, ale i to przerażające przywiązanie. Marcel Moss nie usprawiedliwia toksycznych zachowań – pokazuje je bez lukru. I za to kocham tę serię 😤 Ta książka to mroczny, dwutorowy thriller psychologiczny, w którym przeszłość i teraźniejszość splatają się w jedną, coraz bardziej niebezpieczną historię. Główny bohater, Kornel Malicki, to ceniony reporter, który w 2026 roku przyjeżdża do nadjeziornej Wołkowyi. Oficjalnie pisze książkę o zbrodni sprzed lat, ale tak naprawdę prowadzi prywatne śledztwo, które może wyjaśnić mroczne tajemnice z jego własnej przeszłości. Jego obsesja na punkcie prawdy jest napędzana osobistymi demonami, co sprawia, że jest bohaterem z krwi i kości, a nie bezbłędnym ideałem. Wszystko sprowadza się do jednego, tragicznego wydarzenia. W lipcu 2007 roku szkolna wycieczka nad Jeziorem Solińskim zamieniła się w koszmar. Jeden z uczniów, Michał Kitler, zastrzelił kilkanaście osób, a następnie popełnił samobójstwo. Motywy jego czynu pozostały niewyjaśnione. Tego samego dnia zaginęła bez śladu uczestniczka obozu, Klaudia Brzezinek. Śledztwo Kornela koncentruje się właśnie na Hubercie Grabcu, tajemniczym opiekunie z tamtego obozu. Reporter odkrywa, że mężczyzna ten może mieć klucz do rozwikłania nie tylko tamtej zbrodni, ale też własnych, bolesnych tajemnic z dzieciństwa. Stopniowo, odkrywając fakty, Kornel ściąga na siebie ogromne niebezpieczeństwo, bo ktoś za wszelką cenę chce uchronić prawdę przed ujrzeniem światła dziennego. ☠️ Czy zatem w tej powieści jest choć jeden pozytywny bohater? Wszystkie tu pokazane postaci są niejednoznaczne moralnie, rozdarte między zemstą a tęsknotą za sprawiedliwością. Nie znajdziesz tu czarno-białego podziału na dobrych i złych. Każdy z bohaterów skrywa swoje mroczne sekrety i działa według własnych, często egoistycznych pobudek. To właśnie ta złożoność psychologiczna i duszna atmosfera małej społeczności, skrywającej straszliwą zbrodnię, jest najmocniejszą stroną książki. Tempo akcji? Szybkie, ale nie chaotyczne. Styl autora – ostry, obrazowy, miejscami wręcz kinowy. Dialogi tnie jak nożem. Przeczytałam w dwa wieczory, choć chciałam zwolnić – bo bałam się, co będzie dalej. 📌 Dla kogo? Dla fanów mrocznych historii psychologicznych, gdzie granica między dobrem a złem jest płynna. Jeśli lubisz, gdy książka wyciska emocje, ale nie epatuje przemocą dla samej przemocy – to jest Twój tom. To historia mocno skoncentrowana na bohaterze i jego determinacji, choć koniecznie trzeba znać pierwszy tom („Porzucone dziecko”). Moja ocena: 8/10 🌟 A Wy? Znacie już drugi tom „Złego opiekuna”? Czy też mieliście ochotę nim potrząsnąć? 👀 BRUNETTE BOOKS