Zmowa tarota

Czytasz na własną odpowiedzialność, bo z tego piekła nie wraca się bez śladu na psychice… Barbara Baraldi od lat niezmiennie zajmuje miejsce w ścisłej czołówce naszych ukochanych autorek. Każda jej kolejna książka jest dla nas jak obietnica literackiego transu, do którego wkraczamy z tą samą, niezmienną fascynacją. Autorka posiada bowiem rzadki, niemal magnetyczny dar – potrafi wciągnąć czytelnika jak bezwzględne bagno w najgłębsze, najbardziej mroczne odmęty ludzkiego zła. W jej świecie nie ma miejsca na bezpieczne, czarno-białe podziały, do których przyzwyczaiła nas klasyczna literatura. Tutaj niepodzielnie króluje szarość, która nie jest jedynie barwą, ale żywym, gęstym tworem – oblepiającą mgłą, która odcina dopływ tlenu, odbiera poczucie kierunku i sprawia, że zaczynamy kwestionować własne zmysły. Tym razem Barbara Baraldi zabiera nas w podróż do Triestu, miasta o podwójnym obliczu, gdzie surowe piękno miesza się z niewypowiedzianym niepokojem. Co ciekawe i niezwykle intrygujące dla nas, w tej włoskiej, dusznej scenerii odnajdujemy bardzo wyrazisty, polski akcent. Jedna z głównych bohaterek pojawia się bowiem na wernisażu w galerii, która wystawia prace młodego, polskiego artysty. To subtelny element, który natychmiast przykuwa uwagę. Jednak tym, co w „Zmowie tarota” uderza najmocniej i sprawia, że włosy jeżą się na karku, jest drastyczna zmiana środków wyrazu, na jaką zdecydowała się pisarka. Nie znajdziecie tutaj rzek krwi, makabrycznych, dosłownych opisów tortur ani wymyślnych, anatomicznych szczegółów uśmiercania ofiar, z których słynęła w swoich poprzednich książkach. I paradoksalnie, to właśnie ten zabieg okaże się o wiele bardziej przerażający. Brak dosłowności i brutalnej dosadności staje się tu największą bronią, ponieważ zmusza do działania naszą własną wyobraźnię, a ta, karmiona niedopowiedzeniami, potrafi stworzyć obrazy o wiele straszniejsze niż jakikolwiek opis. Przez całą lekturę, z każdym kolejnym przewróceniem strony, czujemy na plecach lodowaty, niemal fizyczny oddech czystego zła. Strach paraliżuje tym bardziej, że morderca działa bez dającego się logicznie wytłumaczyć klucza. Zabija ludzi, którzy pozornie nie mają ze sobą absolutnie nic wspólnego, nie znają się i żyją w zupełnie innych światach. Ta całkowita przypadkowość sprawia, że wiszący w powietrzu strach staje się uniwersalny – ofiarą może stać się każdy, w każdym momencie, a my, jako czytelnicy, czujemy się równie bezbronni jak mieszkańcy Triestu. To miasto, zazwyczaj ciche, dumne i pełne historycznych tajemnic, tym razem zamiera i milknie z czystego przerażenia. Na miejscach dwóch brutalnych zbrodni policja zabezpiecza specyficzne ślady – karty tarota, a dokładnie Umiarkowanie oraz Koło Fortuny. Inspektor Emma Bellini, kobieta, która twardo stąpa po ziemi, doskonale wie, że w tym świecie nie ma miejsca na zbiegi okoliczności. Krwawy ślad prowadzi ją prosto do jej własnej siostry, Mai, która jest autorką tej konkretnej, unikalnej talii kart znalezionej przy zwłokach. Kobiety od wielu lat nie utrzymywały ze sobą kontaktu, rozdzielone murem wzajemnych żalów i niewyjaśnionych pretensji. Teraz jednak, w obliczu narastającego koszmaru, zostają zmuszone do bolesnej, bezwzględnej konfrontacji. Gdy na horyzoncie pojawia się trzecia ofiara, a wraz z nią kolejna, złowroga karta, rozpoczyna się dramatyczny, morderczy wyścig z czasem. Emma musi zmierzyć się nie tylko z nieuchwytnym, potwornym zabójcą, ale również z demonami własnej, skrzętnie ukrywanej przeszłości. W tym samym czasie Maia, desperacko szukając odpowiedzi, ponownie sięga po tarota, intuicyjnie czując, że mistyczne symbole mogą być jedynym kluczem do rozwikłania tej makabrycznej zagadki. Barbara Baraldi po raz kolejny udowadnia, że świetnie kreuje gęstą atmosferę grozy i jest bardzo dobrym psychologiem. Postaci w „Zmowie tarota” są tak prawdziwe, wielowymiarowe i krwiste, że do jednych natychmiast pałamy głęboką sympatią, podczas gdy do innych od pierwszej chwili czujemy instynktowną, niemal fizyczną antypatię. Ogromną siłą tej powieści są wątki poboczne, które niesamowicie urozmaicają i zagęszczają fabułę – przede wszystkim skomplikowana, pełna napięcia relacja między skłóconymi siostrami oraz dynamiczna, fascynująca więź Mai z nowo poznaną Antonią. Z każdej zapisanej strony wyziera głęboki mrok, a im dalej wchodzimy w tę historię, tym bardziej wydaje się, że to, co niewytłumaczalne i irracjonalne, nigdy nie zostanie odkryte, a ludzki rozum przegra w starciu z nieznanym. Tajemnice sprzed lat, zamiast blednąć, nabierają niszczycielskiej siły i niosą za sobą wyłącznie śmierć. To niezwykle mroczny, głęboko hipnotyzujący kryminał psychologiczny, w którym żelazna logika bezustannie ściera się z tym, co wymyka się racjonalnemu poznaniu, a każdy, nawet najmniejszy wybór bohaterów może nieść za sobą śmiertelne konsekwencje. Finałowe rozwiązanie całej intrygi uderza w czytelnika z siłą taranu i kompletnie zaskakuje, burząc wszelkie teorie, jakie budowaliśmy sobie w głowie podczas lektury. Barbara Baraldi zaprasza nas po raz kolejny do świadomego, powolnego zejścia do emocjonalnego piekła ludzkiej psychiki. I ostrzegamy Was – z tego piekła niezwykle trudno jest wrócić do szarej rzeczywistości. Nawet po zamknięciu książki i odłożeniu jej na półkę, w głowie na bardzo długo zostają natrętne, niepokojące myśli o naturze winy i kary, o toksycznej miłości aż po grób, o przerażających konsekwencjach naszych własnych czynów oraz o tym, jak niewiele trzeba, by doprowadzić drugiego człowieka na sam skraj przepaści.