Znamię Ryby

Tajemnice, na których bardzo wielu zależy, by nie ujrzały światła dziennego. Zbrodnie seryjnego mordercy, którego nie sposób wytropić. Do akcji powraca Emil Stompor. Walka idzie o życie… Kolejny tom przygód Emila Stompora, który z pomocą pani detektyw, policjanta i dziennikarza szuka seryjnego mordercy, który mordował już przed laty i teraz powraca. Autor podejmuje trudny temat pedofilii i homoseksualizmu w kościele. Pokazuje, jakie mechanizmy rządzą wśród hierarchów kościelnych i jaka to machina potrafiąca zatuszować prawie każde świństwo i ochronić swoich. Jak daleko sięgają ich wpływy? Jak pieniądze i grzeszki mogą pomóc w utrzymaniu tajemnicy? Morderca eliminuje tych, którzy są nieuchwytni dla wymiaru sprawiedliwości. To wszystko składa się na bardzo mocny kryminał, w którym nie brakuje wątków obyczajowych, rozważań moralnych i etycznych. Dużo jest też policyjnej roboty pokazanej od kuchni. Nie można się od książki oderwać. Trzyma w napięciu. Dzieje się tyle, że trzeba być skupionym, żeby nie przeoczyć kolejnych szczegółów. Aleksander Sowa bardzo sprawie połączył fikcję z faktami. Od początku do końca wodzi czytelnika za nos, podsuwając kolejne osoby i rozwiązania, by w końcu wszystko zmienić. I te układy i układziki w świecie kościoła, polityki, policji. Wszystko zależy od tego, po której stronie znajdzie się bohater. „Znamię ryby” można czytać, jako jedna część z serii, ale też całkowicie osobno. Nie przeszkadza to w dobrym odbiorze.

Kiedy zabójstwo ma miejsce wśród osób noszących habit, mieszkających w celach, będących świadkami cudu eucharystycznego, to czujesz tym większą odrazę do mordercy. Emocje sięgają zenitu.

Łacina modlitewna i uliczna – autor pokazuje jak komunikują się duchowni i prości gliniarze. Ale to ci o gładkich i pięknych słówkach bywają bardziej niebezpieczni od reszty społeczeństwa.

Sporą cześć książki wypełniają dialogi – czy to z góralem pisane gwarą, czy z księdzem literacko, czy z prostym policjantem z wulgaryzmami w tle, erudyci znajdą także łacińskie sentencje, które mnie przypominają o średniowieczu i opactwach. Dzięki tej komunikacji, książka jest naturalna, bez sztuczności.