Zoja i tajemnica znikających kapci

Potrafi gwizdać na palcach i robić ogromne balony z gumy nawet-nie-balonowej. Pluje, i to całkiem celnie (o czym przekonał się niemiły listonosz) pestkami z czereśni. Ma silny, przekorny charakter i szczęście do wszelakich katastrof. A do tego wszystkiego bardzo chce być księżniczką. Dlaczego? Bo tego chcą inne dziewczynki, a Zoja marzy, by mieć koleżanki. W dniu, w którym Zoja przypadkowo zawiśnie na płocie, do domu jej rodziców przyjdzie przedziwna przesyłka. Z przewiązanego sznurkiem pudła dobiegać będą krzyki, rodem ze statku pirackiego. A z dołączonego do paczki listu, tata Zoi dowie się, że odziedziczył po swojej ekstrawaganckiej ciotce podróżniczce, papugę Olę (sprawczynię hałasu) i Dom nad Jeziorem. Dom okaże się wspaniałym, chociaż wymagającym umeblowania i remontu, miejscem na wakacje. Wkrótce jednak, całej rodzinie zaczną ginąć w nim buty. Gdy Zoi uda się kilka odnaleźć (o dziwo, tylko prawe), odkryje, że zostały przerobione na małe jachty wojenne! Z miniaturowymi armatami, łukami oraz dzidami z wykałaczek. Czyżby szykowała się jakaś bitwa morska? Jaką tajemnicę kryje dom? Kim jest Edgar Kikutek i straszliwy król Pieluchomajtek III Midi? Czy koty z kurzu mogą być słodkie? I, czy aby na pewno Zoi pisana jest przyszłość księżniczki 😉? Świetna jest ta książka! I ma wszystko, co cechuje idealną, wakacyjną pozycję. Oryginalną, dynamiczną akcję, zachwycająco lekki styl i olbrzymie pokłady poczucia humoru. Mimo, że liczy sobie ponad 200 stron, czyta się ją jednym tchem. I ma baaaardzo obiecujące zakończenie! Jestem miło zaskoczona tym, jak bardzo nas porwała. Gorąco polecam, w mojej opinii już od 6+.

Uśmiałam się jak fretka!

Po tytule recenzji możecie sądzić, że przeniesiemy się na otwarte może i że będą tutaj piraci! Będą i to jacy! Tacy nietypowi, ale o tym wkrótce, dodam, że morza tutaj nie będzie. Dziś w dzień skończyłem czytać lekturę i na jej myśl ciągle się uśmiecham. Czasami warto oderwać się od książek dla dorosłych i dla równowagi umysłu wdrożyć się w dziecięcą powieść, gdzie spotka nas niesamowicie ciekawa przygoda, postaci będą iście bajkowe, a wszystko to, co się wydarzy, będzie nieprawdopodobne. Autorką Zoji i tajemnicy znikających kapci jest Anna Samborowska, a ilustracje do książki przygotowała Justyna Karaszewska. O pierwszej można dowiedzieć się ze skrzydełka okładki, że jest doktorem literaturoznawstwa, I to, że wychowuje dwóch chłopaków, którzy wciąż gubią kapcie! (Skąd ja to znam... To dzieje się chyba wszędzie!!!). Pani Anna nadal poszukuje sama kapcia w rozmiarze nr 32. Może gdzieś zaplątał się u Was? Właśnie ten fakt spowodował, że napisała tę niezwykłą powieść dla dzieci. Okładka mocno sugeruje odbiorcom, że nudy to tutaj nie będzie. Można od razu domyślić się, że dziewczynka w stroju pirata, to tytułowa bohaterka Zoja, która pod prawą nogą ma spory zapas różnorakiego obuwia. W tle lata też pewien ptak. Kapcie w roli głównej? Kto by pomyślał... Zanim jednak o nich, to jeszcze raz przedstawię Wam główną bohaterkę powieści przygodowej dla dzieci, tytułową Zoję. Zoja to zwykła dziewczynka, z czarnymi włosami, lekko pokręconymi. Jej oczy są koloru zielonego i gdyby bliżej przyjrzeć się dziewczynce, można stwierdzić, że są one lekko wytrzeszczone. Zachowuje się jak każda mała dziewczynka. Choć czy młodej damie przystoi plucie pestkami czereśni? Ważną rolę odegrają w powieści rodzice. Właśnie tato dziewczynki odziedzicza pewien posiadłość zwaną Domem nad Jeziorem położoną nad jeziorem Gaładuś w miejscowości Krasnogruda. Jezioro to położone jest na Suwalszczyźnie, a jego mniejsza część znajduje się po drugiej stronie granicy z Litwą. Co to za dom, dokładnie, w jakich okolicznościach rodzina dziewczynki dowiaduje się o spadku? Do ich domu przychodzi listonosz z pewną dosyć dziwną przesyłką. Listem i pakunkiem, w którym znajduje się pewne ptaszysko. Jak wynika z listu, został on wysłany przez ciotkę Anastazję, które napisała w nim, że już zeszła z tego świata i posiadłość będzie o teraz należeć do potomka Anastazji. Ptak to papuga, która zwie się Ola i jest ważną postacią dla dalszych losów rodziny dziewczynki. Są już wakacje i tato postanawia, że weźmie parę dni wolnego od pracy i ruszą w podróż nad jezioro, by zobaczyć Dom nad jeziorem. Co ich tam spotka? Co tam zastaną i dlaczego zaczną ginąć im kapcie i inne obuwie? Z kim zaprzyjaźni się dziewczynka, jakie przygody przyprawią czytelnika w dobry humor i co takiego kryje się na wyspie na wspomnianym jeziorze? Musicie to przeczytać. Pośmiać się, poznać emocje, które towarzyszą Zoji, Zobaczyć jak sobie radzi w nowym, nieznanym miejscu. Nie ma tu nudy, cały czas coś się dzieje, a zakończenie może zaskoczyć każdego czytelnika. Do wspaniała lektura dla najmłodszych, czy do czytania do snu swoim pociechom przez rodziców i dziadków. To taka idealna książka na wakacje, gdy pogoda może nam spłatać figla. Warto wtedy mieć ją przy sobie.

Jeśli Wasze dzieci lubią czytać książki przygodowe, to "Zoja i tajemnica znikających kapci" autorstwa Anny Samborowskiej jest zdecydowanie dla nich. Zoja - dziewczynka, której żywiołem jest wspinanie się na drzewa, skakanie boso po kałużach i plucie pestkami czereśni w przejeżdżającego na rowerze listonosza. Jednak za wszelką cenę pragnie być... księżniczką, bo chce być taka jak jej koleżanki. Niestety, jej prawdziwa natura za każdym razem niweczy wszelkie starania wprowadzenia w życie dworskich manier. Właśnie rozpoczynają się wakacje, a "dzień na opak" przypomina Zoi o tym, jak trudno być księżniczką. Ku zdumieniu jej rodziny, do domu dociera duża, skrzecząca paczka i list od ciotki Anastazji, w którym informuje tatę Zoi o tym, że umarła (podobno już nie pierwszy raz!) i przekazuje mu w spadku jej wielki Dom nad Jeziorem i Olę, długowieczną papugę, która potrafi mówić - nie powtarzać! Po namowach Zoi, rodzina wyrusza wraz z Olą do domu ciotki. Już od samego początku domostwo wydaje się dziwne i dzieją się tam rzeczy trudne do wyjaśnienia. Znikające kapcie nowoprzybyłych to tylko wierzchołek góry lodowej. Okazuje się, że dom ciotki Anastazji naprawdę ŻYJE! Nocami dwie armie Kapciuszkowych Piratów od wielu lat toczą zacięte boje po rozległych powierzchniach podłogi Domu nad Jeziorem, a Zoja wraz z Edgarem Kikutkiem postanawia pogodzić zwaśnione rodzeństwo dowodzące armiami. Czy król Pieluchomajtek III Midi i jego siostra Królowa Kaszanka Pierwsza podadzą sobie dłonie? Czy Edgar zyska szacunek i uznanie ze strony współtowarzyszy? Czy Zoja wreszcie zaakceptuje swoją naturę i porzuci białe rajstopy i pudrowe sukienki z falbankami? Zakończenie książki zapowiada kontynuację przygód Zoi... Pozwólcie sobie zanurzyć się w tym niezwykłym świecie, gdzie wszystko jest możliwe, nawet wierzchowce z kotów kurzu!

Książkę czytała moja córka. Zachęciły mnie dobre opinie na jej temat i zdecydowanie cieszę się, że na nią trafiłyśmy. Ciekawa, letnia historia o dziewczynce, której przydarza się niespodziewana wakacyjna przygoda! Myślę, że każde dziecko na pewnym etapie swojego rozwoju wierzy w to, że w jego domu mieszkają krasnoludki. Autorka cudownie wszystko ubrała w słowa i stworzyła dla nas historię, która dla dziecka wydarzyć by się mogła naprawdę! Napisana jest lekko, bardzo przyjemnym i wesołym językiem. Dużo w niej dialogów, dzięki czemu czyta się ją naprawdę szybko i nie nudzi. Sporo tu też mamy tajemnic, które wciągną czytelnika w wir tej magicznej historii. Książka i bawi i uczy! Mamy też pokazanych wiele ważnych wartości w tym siłę rodziny i przyjaźni. My wspólnie z córką polecamy!