Życie prywatne morderców z Auschwitz. Dwie twarze

„Życie prywatne morderców z Auschwitz. Dwie twarze” to moje kolejne spotkanie z twórczością Niny Majewskiej – Bron, której twórczość niezwykle sobie cenię. Autorka w swoich powieściach nie boi się trudnych tematów, pisze powieści obozowe i wojenne, w których nie brakuje bezwzględności i okrucieństwa. Ten tytuł przybliża nam również relację więźnia, któremu udało się uciec z obozu. Ten wątek jest niezwykle emocjonalny i poruszający. Dla mnie osobiście niewyobrażalny jest poziom okrucieństwa, z jakim ludzie potrafili się traktować. Szczególnie gdy czytając historię przedstawioną przez autorkę mamy możliwość poznania oficerów SS jako bezwzględnych i brutalnych oprawców, którzy jednak z drugiej strony, po powrocie do domu są kochającymi mężami i ojcami, którzy prowadzą normalne życie. Ann jest żoną oficera SS, która cieszy się na awans męża i przeprowadzkę do Auschwitz, gdzie Hans będzie pracował. Wraz z dwiema córkami prowadzi normalne życie, jednak zaczyna dostrzegać zmiany, jakie zachodzą w mężu. Hans stał się nerwowy i nieobecny, jednak nigdy nie chciał się z żoną dzielić szczegółami dotyczącymi jego pracy. Ann korzystała jednak z dobrodziejstw, jakie zyskuje dzięki wysokiej pozycji, jaką aktualnie zajmują w hierarchii społecznej, niekoniecznie interesując się, w jaki sposób do niej doszli. Poznajemy również Magdalenę, która jest więźniarką oddelegowaną do pomocy w ich domu. Kobieta, którą paraliżuje strach, niepewność i obawa o własną przyszłość. Ciekawym zabiegiem zastosowanym przez autorkę jest możliwość poznania historii z kilku perspektyw, co pozwala czytelnikowi spojrzeć na całą sytuację z każdej perspektywy. Przyznam, że okrucieństwo, do jakiego zdolny jest człowiek wobec drugiego człowieka, jest dla mnie nie do pojęcia. Mordowanie bez wyrzutów sumienia, obojętność na krzywdę drugiego człowieka, traktowanie takich zajęć jak pracy, po której normalnie wracamy do rodziny i codziennego życia, jest dla mnie kompletnie niepojęte i nie jestem w stanie tego zrozumieć. Książka niezwykle przejmująca, która na długo zostanie w mojej głowie. Uważam, że po takie tytuły należy sięgać, bo z nich poznajemy przeszłość. Każda z tych historii przybliża nam skalę okrucieństwa, która wydarzyła się w przeszłości, o której nigdy nie możemy zapomnieć! Jest to tytuł, który bardzo polecam wszystkim, bo naprawdę warto! Autorka wspaniale pisze o trudnych tematach, pomimo bólu potrafi powieści nadać nieco nadziei, że nie każdy stracił swoje człowieczeństwo! Bardzo polecam!

Zastanawiałeś(aś) się czasami, jacy prywatnie byli mordercy z Auschwitz? Czy z bestii potrafili przekształcić się w kochających ojców i mężów? 💬 Przyznam szczerze, że czytając książki o bestialstwie z czasów wojny, wiele razy zastanawiałam się, czy mordercy byli w stanie czynić dobro. Na moje rozmyślania opowiada Nina Majewska-Brown we wznowionym wydaniu swojej książki „Prywatne życie morderców z Auschwitz. Dwie twarze”. „Prywatne życie morderców z Auschwitz. Dwie twarze” to książka, która, choć wstrząsa i rozbraja emocjonalnie, czyta się z ogromnym zainteresowaniem. Wszystko dzięki pięknemu stylowi autorki oraz umiejętności okalania brutalnych opisów momentami nadziei na szczęśliwe zakończenie. Autorka ukazuje nam historię pełną kontrastów, w której niezwykle sugestywna narracja nadaje całości chłodu, drastyczności i wywołuje ogromny niepokój. Z niezwykłą precyzją splata obraz dwóch światów – rzeczywistości pełnej bólu i cierpienia oraz codziennego życia rodzin esesmanów. Poznajemy Ann – młodą kobietę zakochaną w Hansie. Mężczyzna jest esesmanem, a jego status pozwala kobiecie żyć na wysokim poziomie, wśród miłości, wygód i stabilizacji. Wojna jest dla nich drogą do lepszej kariery i spełniania marzeń. Ann nie interesuje, co dzieje się za murami Auschwitz, gdzie pracuje Hans. W momencie, kiedy mąż zaczyna się zmieniać, a do niej wreszcie dociera, co dzieje się za murami, kobieta nie odczuwa wyrzutów sumienia. Wręcz przeciwnie – Ann czuje satysfakcję i chełpi się swoim dosadnym życiem. Hans pozwala Ann żyć wśród elit i bogactwa – to jest dla niej najważniejsze. Warto wspomnieć, że w książce można znaleźć wiele autentycznych dokumentów, raportów SS, rozkazów, a także relacji kobiet służących nazistom oraz świadectwo uciekiniera z Auschwitz. „Prywatne życie morderców z Auschwitz. Dwie twarze” to książka ukazująca bestialstwo i odczłowieczenie ludzi, którzy sami siebie uważali za przykładnych obywateli i kochające głowy rodzin. Na długo po zakończeniu lektury nie mogłam przestać o niej myśleć. Nie mogłam pozbyć się obrazów, które autorka tak szczegółowo nakreśliła. Polecam książkę każdemu, kto chce być świadomy tego, co przeżyli nasi przodkowie, i kto nie chce zapomnieć o tak ciężkich czasach.

Są książki, które czyta się z zapartym tchem, a potem długo nie można się otrząsnąć. „Dwie twarze. Prywatne życie morderców z Auschwitz” Niny Majewskiej-Brown to właśnie jedna z tych pozycji, która nie pozwala na dystans, nie daje spokoju, obezwładnia emocjonalnie. Autorka z niezwykłą precyzją splata beletrystykę z dokumentami, kreśląc przerażający obraz dwóch równoległych światów: brutalnej rzeczywistości obozowej i codziennego życia tych, którzy stali po drugiej stronie muru, niemieckich rodzin esesmanów. Śledzimy losy Ann, młodej kobiety zakochanej w Hansie, esesmanie, który zapewnia jej życie pełne wygód, miłość i stabilizację. Wojna to dla nich tło, okoliczność sprzyjająca karierze i spełnianiu marzeń. Snują plany o dzieciach, o wpisie do Księgi Rodów SS, który potwierdzi ich przynależność do elity. Ann postrzega męża jako czułego, troskliwego i oddanego człowieka. Ale czy można tak mówić o esesmanie? To właśnie ta kontrastowa narracja najbardziej wstrząsa, bo Ann nie zadaje pytań, nie zastanawia się nad tym, co kryje się za wysokimi murami obozu Auschwitz, w którym pracuje jej mąż. Później, gdy prawda zaczyna do niej docierać, również nie odczuwa wyrzutów sumienia. Wręcz przeciwnie, czerpie korzyści z przebywania w Auschwitz. Zachłystuje się dobrami odebranymi więźniom, cieszy się dostatkiem, spędza czas na przyjemnościach, wyjazdach i romansach. W brutalnym kontraście do jej historii poznajemy Magdalenę, więźniarkę, która trafia do jej domu jako służąca. Widzi, słyszy, rozumie i odczuwa permanentny strach. Jest cieniem, świadkiem, niemą ofiarą systemu. Jej opowieść przedstawiająca rzeczywistość bez złudzeń, bez fałszywego optymizmu, to emocjonalny cios prosto w serce. Narracja autorki jest niezwykle sugestywna. Opisy nie epatują drastycznością, ale właśnie przez swój chłód i zwyczajność wzbudzają największy niepokój. Dodatkowo powieść wzbogacona jest o autentyczne dokumenty, rozkazy i raporty SS, które nie pozwalają na oderwanie się od rzeczywistości i przypominają, że to, co czytamy, wydarzyło się naprawdę. Książkę kończą relacje kobiet posługujących w domach nazistów i wcześniej niepublikowane świadectwo uciekiniera z Auschwitz. Czytając tę książkę, trudno pozostać obojętnym. Obrazy, które się przed nami wyłaniają, przerażają odczłowieczeniem i bestialstwem, ale jeszcze bardziej poraża ich normalizacja – to, jak zbrodnia staje się codziennością, a zło nie budzi sprzeciwu. To opowieść o ludziach, którzy byli potworami, ale w swoich oczach dobrymi mężami, troskliwymi ojcami i przykładnymi obywatelami. Po zakończeniu książki trudno wrócić do rzeczywistości. Myśli nie dają spokoju. Ta powieść wwierca się w umysł, zostaje tam na długo i nie pozwala zapomnieć. I może właśnie to jest w niej najważniejsze.