Żywe istoty

Ta książka dla mnie to jeden wielki hit, który powinien się sprzedać w milionowym nakładzie co roku! Szacuję, że co pięćdziesiąta osoba odwiedza muzeum i przygląda się okazom, które można tam odnaleźć. Prawdopodobnie w ogóle ich ten temat nie interesuje, nie lubią oglądać niczego, czego już nie ma i wydaje im się, że bez tego dosłownie nic się nie zmieni. Ktoś kiedyś na wycieczce po muzeum powiedział ,,Jak będę chciał zobaczyć rybę, to pójdę nad wodę", lub ,,Gdybym chciał, to też bym namalował jakieś mazaje i sprzedaliby je za bezcen". Pytanie brzmi, dlaczego więc tego nie robisz? Jeśli wszystko potrafimy, to dlaczego stoimy w miejscu? Gdzie te miliony, które same do nas przyjdą oraz sława, która nie przeminie nawet po śmierci? Ktoś z was powie, że się zapędzam, ale ta książka jest naprawdę takim kopem do przodu. Czytając ją dostajecie motywację do działania w swoim dobrze znanym i lubianym zakresie. Czytamy tutaj o pierwszych wyprawach na morze, gdzie pewna znana osobistość spisywała nam wszystkie zwierzęta, które napotykała podczas swojej podróży statkiem. Podkreślę, że był to człowiek bardzo oczytany i zaznajomiony z dotychczasowymi odkryciami. Każde swojej spostrzeżenie spisywał do dziennika, który przywoził ze sobą z wyprawy i mamy to szczęście, że w formie opowieści mamy to opisane. Pewnego jednak dnia, kiedy kończyły im się zapasy, a wszystko mieli wyliczone, zmuszeni byli zawrócić. Podziw wiąże mężczyznę, który zobaczył dziwne zwierzę pływające po wodzie. Nie potrafił go dostosować do żadnego z poprzednich, a opisał je dokładnie. Czytamy o tym jak osoby, które przeczytały jego zapiski sobie z niego drwiły. Domniemały, że opisał okaz ze specjalnym wymysłem, co jak się później po latach okazało, ów okaz istniał naprawdę. Ta przeprawa jest nakreślona z chwili obecnej, opowiedziana przez narratora, który nie ocenia, tylko przekazuje nam fakty. Pomiędzy jednak tymi wiadomościami nakreślone jest jak jeden człowiek z załogi pomiatał innym, by pokazać swoją wielkość. Jak to tytuł decydował o tym kto miał rację i jak należało go słuchać, gdyż na dokumencie opisano, że wiedział co robi. Za nic miał słowa uczonego, który na podstawie wieloletnich obserwacji mówił prawdę. Historia ukazuje też, że kiedy ma się konkretny cel, czy też pragnienie, to nie można zwracać uwagi na ludzi, którzy będą kopali pod nami dołki. Do wielkich rzeczy dochodzi się własną pracowitością i wiarą w powodzenie obranego nam celu. Gdyby mężczyznę nie interesowała nauka, to nie płynąłby na statku biorąc możliwość utonięcia. Godząc się na wyprawy, które zagrażały życiu wszystkich płynących. Mamy również podkreślone by nie wydawać osądów na podstawie wyglądu. Jedynie choćby wstępna rozmowa, czy dłuższe pogawędki z danym człowiekiem mogą pokazać go jakim jest. Zawsze zdradzać będzie go ruch ciała czy mimika twarzy. Wiecie, że niedługo minie sto lat jak widziano kiedyś krowę morską? Dlaczego jej gatunek wymarł? Czyżby jednak ktoś ją wymyślił mając ku temu własne powody? O ilu zwierzętach jeszcze nie wiecie? Powiem wam szczerze, że trudno jest streścić coś o czym chciałoby się wszystkim powiedzieć. Bo to nie tylko nauka, ale i pokazanie jak wciąż jeden drugiemu będzie wilkiem. Zrozumie to tylko ten, kto ją przeczyta. Mega ogromnie ją polecam!