Dziewczyna ze skrzypcami

Lubię książki, w które można zanurzyć się na jeden wieczór, tak od deski do deski, które budzą wspomnienia, uzupełniają historię, pokazują ją z innej strony. Tak jest z „Dziewczyną ze skrzypcami” Elżbiety Nieć. Kocyk, herbatka, słodkości i jeden zaczytany wieczór, w którym przenosimy się do przełomu lat 70. i 80. Poznajemy historię młodej dziewczyny, która tak naprawdę przez przypadek po studiach zostaje nauczycielką, jej uczniów, rodziny, ale też przyjaciół, którzy decydują się na wyjazd za granicę. Skomplikowane wybory, różne postawy, zetknięcie z ciężkim, prawdziwym życiem. Helena zostaje nauczycielką języka rosyjskiego, choć marzyła jej się praca tłumacza, a może kariera skrzypaczki. W tamtej rzeczywistości jeszcze rządzi komuna, ale już budzi się Solidarność i trzeba sobie poradzić z codziennymi wyzwaniami. Bardzo ważna jest też miłość, która stanowi największą siłę i jest oparciem. Krótkie rozdziały, jak pojawiające się w głowie rozbłyski wspomnień, które się pojawiają jedne po drugich. Nie zawsze chronologicznie, dotyczą wielu osób i trzeba uważać, żeby się w tym nie pogubić, nie zgubić wątku i miejsca akcji. Bohaterowie różnorodni, nieprzerysowani, niewyidealizowani. To czytadełko dla tych, którzy lubią powieści z historią XX wieku w tle.