Kolory zła. Fiolet. Tom 7

Wiecie co to za uczucie, gdy wracacie do serii po latach i boicie się, że magia zniknęła? Ja bałam się mocno. Ale „Fiolet” przywrócił mi wiarę w to, że polski kryminał może być eteryczny i miażdżący jednocześnie 🌪️ Klimat? Gęsty zmierzch – dosłownie i w przenośni. Autorka operuje barwami jak mało kto, a ten odcień jest najciemniejszy z dotychczasowych. Nie ma tu tanich skoków adrenaliny jest niepokój, który wsiąka pod skórę. Fabuła zamyka pewne wątki, ale nie podaje wszystkiego na tacy. Autorka znów bawi się perspektywą, a prawda odsłania się powoli – czasem boleśnie. Zero lukru, zero łatwych rozwiązań. Bohaterowie? Jeśli znacie cykl, wiecie, że autorka nie rozdaje czystych kart. Tutaj każdy ma coś na sumieniu, a ja łapałam się na tym, że współczułam postaciom, które w normalnym thrillerze bym znienawidziła. Emocje: frustracja, smutek, czasem ulga, ale taka gorzka. Styl autorki dojrzał jeszcze bardziej. Oszczędne dialogi, dbałość o detale i to niesamowite budowanie napięcia przez… ciszę. Tempo akcji jest zmienne – są rozdziały jak oddech, są jak sprint. Całość pochłonęłam w dwa wieczory, choć momentami musiałam odłożyć, żeby ochłonąć. „Fiolet” to siódmy tom bestsellerowej serii „Kolory zła”. W malowniczej okolicy sopockiej Opery Leśnej zostają znalezione zwłoki młodej kobiety. W dłoni ofiary tkwi zabytkowa moneta, a obok starannie złożono jej ubranie oraz kwiat hibiskusa. Morderca nie ułatwia śledztwa – wręcz przeciwnie, wikła je w niebezpieczną grę, w której stawką jest prawda i życie ofiar. Do akcji wkraczają znani z poprzednich tomów prokuratorzy Leopold Bilski i Anna Górska, którzy wraz z zespołem specjalistów kryminalistyki stają przed wyjątkowo skomplikowaną zagadką. Tropy prowadzą donikąd, a czas ucieka. Wątki współczesnego śledztwa przeplatają się z historią z początku lat dwutysięcznych, którą poznajemy przez losy młodzieży z trójmiejskiego ośrodka wychowawczego oraz cierpiącej na neurogenną utratę wzroku fizyczki. Autorka mistrzowsko zaciera granice między prawdą a iluzją, prowadząc czytelnika przez pozornie niezwiązane ze sobą wątki. Na kartach powieści znajdziemy opowieści o pozornych przyjaźniach, które okazują się pułapką, o zdradach, które niszczą zaufanie, o złudzeniach, które zniekształcają rzeczywistość. To kryminał dla fanów skomplikowanych zagadek kryminalnych i mrocznych tajemnic z przeszłości, którzy docenią nie tylko poszukiwanie sprawcy, ale także głęboką analizę ludzkich relacji. Moja ocena: 9/10 🌟 BRUNETTE BOOKS

Czy zdarzyło Ci się kiedyś podjąć jedną decyzję i później przez lata zastanawiać się, jak wyglądałoby Twoje życie, gdybyś wybrał(a) inaczej? „Fiolet” to już siódmy tom serii „Kolory zła”, a ja po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że Małgorzata Oliwia Sobczak doskonale wie, jak stworzyć kryminał, który nie tylko intryguje zagadką, ale przede wszystkim angażuje emocjonalnie. Tym razem wszystko zaczyna się od makabrycznego odkrycia w pobliżu sopockiej Opery Leśnej. Znalezione zostają zwłoki młodej kobiety. W jej dłoni spoczywa zabytkowa moneta, niedaleko leżą starannie złożone ubrania, dokumenty i kwiat hibiskusa. Już od pierwszych stron wiadomo, że nie jest to przypadkowe zabójstwo. Ktoś bardzo dokładnie zaplanował każdy szczegół i najwyraźniej chce, aby śledczy podążali wyznaczoną przez niego ścieżką. Do sprawy wracają dobrze znani czytelnikom Leopold Bilski i Anna Górska. Jednak jak to zwykle bywa u Sobczak, samo śledztwo jest tylko jednym z elementów większej układanki. Obok współczesnego dochodzenia pojawiają się wydarzenia z przeszłości, historie młodych ludzi związanych z ośrodkiem wychowawczym oraz losy fizyczki zmagającej się z neurogenną utratą wzroku. Początkowo wydaje się, że te wątki nie mają ze sobą nic wspólnego. Z czasem jednak zaczynają splatać się w sposób, który nie pozwala oderwać się od lektury. To, co najbardziej lubię w książkach autorki, to sposób budowania atmosfery. W „Fiolecie” ponownie czuć charakterystyczny dla serii mrok, niepokój i tę specyficzną melancholię, która sprawia, że Trójmiasto staje się jednym z bohaterów historii. Czytając, miałam wrażenie, że spaceruję ulicami Sopotu, czuję chłodne powietrze i obserwuję miejsca, w których za chwilę może wydarzyć się coś złego. Bardzo podobało mi się również to, że autorka nie ogranicza się wyłącznie do tropienia sprawcy. Oczywiście zagadka kryminalna jest niezwykle interesująca, ale równie ważne okazują się emocje bohaterów. Samotność, odrzucenie, potrzeba akceptacji, błędy popełnione przed laty i ich konsekwencje - wszystko to odgrywa tutaj ogromną rolę. Sobczak po raz kolejny pokazuje, że największe potwory często nie kryją się w ciemnych zaułkach, ale rodzą się z ludzkich krzywd, traum i zaniedbań. Właśnie dlatego jej kryminały działają na mnie mocniej niż wiele historii opartych wyłącznie na brutalności czy sensacji. Ogromnym atutem książki są także bohaterowie. Bardzo lubię wracać do Bilskiego i Anny Górskiej. To postacie, które rozwijają się z każdym kolejnym tomem i których relacje śledzę niemal z taką samą ciekawością jak prowadzone przez nich śledztwa. Autorka świetnie balansuje między życiem prywatnym bohaterów a samą sprawą kryminalną, dzięki czemu żaden z tych elementów nie dominuje nad drugim. Muszę jednak przyznać, że „Fiolet” wymaga od czytelnika skupienia. Pojawia się tutaj sporo postaci i kilka równolegle prowadzonych wątków. Dla mnie było to zaletą, bo uwielbiam rozbudowane kryminały, ale osoby preferujące prostsze historie mogą poczuć się momentami przytłoczone ilością informacji. Największe wrażenie zrobiło na mnie jednak to, jak autorka stopniowo odsłania prawdę. Nie ma tutaj łatwych odpowiedzi ani prostych rozwiązań. Każde odkrycie prowadzi do kolejnych pytań, a gdy wydawało mi się, że już wiem, dokąd zmierza fabuła, pojawiały się nowe elementy, które całkowicie zmieniały mój sposób patrzenia na całą historię. „Fiolet” to kryminał wielowarstwowy, inteligentny i bardzo dopracowany. To książka o zbrodni, ale również o winie, karze, złudzeniach i konsekwencjach decyzji podejmowanych wiele lat wcześniej. Dokładnie taka, jak kolor, od którego wzięła tytuł - tajemnicza, nieoczywista i skrywająca znacznie więcej, niż początkowo można dostrzec. Jeżeli lubisz kryminały, które zmuszają do myślenia, angażują emocjonalnie i nie pozwalają łatwo odgadnąć rozwiązania, koniecznie sięgnij po „Fiolet”. Ocena: 9,5/10