Najmilsi

Bohaterem tej niebanalnej komedii kryminalnej, bo chyba tak mogę ją zakwalifikować, jest Marcin Lorenc, były korespondent wojenny, który po latach spędzonych na frontach świata marzy jedynie o spokojnym życiu. Los, często przekorny ma jednak wobec niego inne plany. Zamiast spokoju trafia w sam środek kryminalnej intrygi, absurdalnych zbiegów okoliczności i nie zawsze wyjaśnionych zjawisk. W sercu Bytomia, najmilszego miasta w Polsce zaczynają się dziać rzeczy, na które stąpający do tej pory twardo po ziemi Lorenc nie może znaleźć wyjaśnienia. Wszystko to w towarzystwie zlepku dziwnych kompanów, młodej kobiety świadczącej usługi wróżbiarskie (i nie tylko), wyjątkowej ekipy budowalnej z próbującą wyleczyć się z nawyku przeklinania szefową na czele, trio nerdów produkujących gry komputerowe, ekscentrycznej grzybiarki i ducha… tak, najprawdziwszego ducha. Zahartowany przez wojenne doświadczenia Lorenc w cywilnej rzeczywistości czuje się dość nieporadnie. Czy tym razem jego analityczny umysł i reporterska dociekliwość wyciągnie go z tarapatów? Czy jednak wpakuje się w jeszcze większe kłopoty? Pierwsze skojarzenie to scena z filmu „Na noże”. Tutaj też dojdzie do rzekomej zbrodni, a podejrzany jest dosłownie każdy. Tempo powieści jest hipersoniczne. Nie miałem czasu zastanowić się nad przeczytanym fragmentem, a tuż już moje oczy wypatrywały kolejnych wersów. Oczywiście w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Autorzy uszyli tutaj świetną historię z lekkim zacięciem kryminalnym okraszoną (dość mocno) humorem, takim soczystym, takim jaki uwielbiam. Anegdoty rodem z lat 90-tych, które tu znajdziecie, doprawiają tę literacka ucztę w punkt. Książka została przeze mnie pochłonięta dosłownie w mgnieniu oka. Tak jak wspomniałem nie jest to klasyczny kryminał, chociaż można się doszukać tutaj jego cech. Jestem jednak przekonany, że każdy odbierze tę książkę po swojemu i gwarantuję, że każdy będzie się przy jej czytaniu bawił wyśmienicie. Ja właśnie tak świetnie się bawiłem. Polecam oczywiście.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś pomyśleć, że najbardziej „najmilsi” ludzie, których spotykasz, mogą skrywać najmroczniejsze sekrety? Że za uśmiechem sąsiada, za spokojnym tonem koleżanki z pracy albo za uprzejmością pana ze sklepu może czaić się coś, czego wcale nie chcesz odkryć? „Najmilsi” duetu Wojciech Chmielarz i Jakub Ćwiek to książka, która bawi się tym właśnie pytaniem. I robi to w sposób absolutnie nieoczywisty. Zaczynamy od Marcina Lorenca - reportera wojennego, który po latach relacjonowania konfliktów chce wreszcie zająć się spokojniejszym zajęciem, czyli pisaniem książki. Problem w tym, że żadna wojna nie przygotowała go na to, co spotka go w pewnej bytomskiej kamienicy. A właściwie - kto. Bo na drodze Marcina staje cała plejada bohaterów, którzy są tak różnorodni i szaleni, że aż trudno uwierzyć, że wszyscy mieszczą się w jednym budynku. Mamy wróżkę-telefonistkę (i sex worker­kę w jednym), szefową ekipy budowlanej z obsesją na punkcie owoców, gangstera z filozoficznymi zapędami, bizneswoman zapatrzoną w grzyby, twórców gier komputerowych i wreszcie… ducha, który desperacko pragnie dowiedzieć się, kto go zabił. Brzmi groteskowo? Tak. Ale właśnie w tym tkwi siła tej historii. „Najmilsi” balansują między kryminałem, groteską, komedią pomyłek i społeczno-obyczajowym komentarzem. To książka, w której trup nie pada ciężko na ziemię, ale raczej uśmiecha się z przymrużeniem oka. I choć temat morderstwa jest punktem wyjścia, to naprawdę chodzi o coś więcej - o ludzi i o to, jak bardzo bywają dziwni, a czasem wręcz nieprzewidywalni. Chmielarz i Ćwiek doskonale łączą swoje style. Od Chmielarza dostajemy precyzję, reporterską dokładność i lekko mroczniejsze tło. Od Ćwieka - błyskotliwy dowcip, dystans i literacką przewrotność. Efekt? Książka, którą czyta się jak kryminał, ale która wciąga i bawi jednocześnie. To taka opowieść, przy której parskasz śmiechem, a chwilę później zastanawiasz się, czy aby na pewno wszystko wokół Ciebie jest takie, jakim się wydaje. Muszę przyznać, że czytając „Najmilszych”, miałam wrażenie, jakbym oglądała czarną komedię na scenie teatru - z wartymi zapamiętania dialogami, nietuzinkowymi postaciami i zaskakującymi zwrotami akcji. Momentami fabuła robi się wręcz kuriozalna, ale nigdy nie nudna. To właśnie dzięki tej absurdalnej mieszance książka zostaje w głowie na długo. Czy to tytuł dla każdego? Myślę, że tak - bo znajdzie tu coś dla siebie zarówno fan kryminałów, jak i ktoś, kto zwykle wybiera lżejsze lektury. Jednych przyciągnie zagadka i śledztwo, innych rozbawi humor i nietuzinkowe postacie. A ja mogę Wam obiecać jedno - po lekturze „Najmilszych” zaczniecie patrzeć na swoich „najmilszych” sąsiadów z lekkim dystansem. A! Zapomniałabym - z całą pewnością wrócę do tej historii w formie słuchowiska na @empikgo. Ocena: 8,5/10