Ostatnia szansa

Piotrek i Alicja to postaci, którzy są przekonani, że wszystko, co najważniejsze i najbardziej ekscytujące, mają już za sobą. Zawiedzeni są relacjami i przewidywalną codzienną rutyną. Gdy się poznają, budzi się w nich chęć do zmian. Czy wykorzystają ostatnią szansę? Czy para tak poturbowana przez los ma jeszcze szansę na szczęście? Maciej Miłkowski skupił się bardziej na wewnętrznych przeżyciach bohaterów niż na dynamice akcji. Szczególnie zauważalne jest to w pierwszej połowie książki, gdzie surowa psychologiczna głębia wypycha tempo fabuły. Dialogów nie ma za wiele, ale wypadły naturalnie. Bohaterowie nie rzucają się sobie w ramiona. Powoli, z dużą ostrożnością się do siebie zbliżają. Boją się ponownego zranienia. Dużą trudność sprawia im wyrażanie intymnych wyznań. Towarzyszy im napięcie i wycofanie. Ale muszą przezwyciężyć lęki, obawy i nieufność, by opowiedzieć sobie wzajemnie historie. Szczerość i drobne gesty wydają się w tym przypadku kluczowe. Dzięki temu zauważają własne błędy przeszłości, będą musieli wybaczyć samym sobie. Motyw przewodni powieści związany z ostatnimi szansami, a raczej z utraconymi, ma smutny wydźwięk. Ale pojawia się również nadzieja, która wszystko równoważy. Historia pokazuje, że na nowy początek nigdy nie jest za późno. Trzeba tylko przełamać własny strach. Autor zastosował minimalizm słowa, wyzbył się ozdobników, postawił na konkret, precyzję i dystans. Książka nie należy do lekkich. Utrzymana jest w słodko-gorzkim tonie. Realizm stanowi tu nadrzędną rolę. "Ostatnia szansa" to pełna życiowej mądrości oraz autentyzmu powieść o życiowym bilansie, rozczarowaniach i odwadze do rozpoczęcia nowego rozdziału. To proza przesiąknięta prawdą o człowieku. Zmusza do zadania sobie pytania: czy sami nie zamykamy się na nowe, bojąc się kolejnego zranienia?