Po prostu Anne

Ania z Zielonego Wzgórza to jest chyba jedna z pierwszych serii, które pochłonęłam, będąc małą dziewczynką. Mam do niej ogromny sentyment. Dlatego gdy dostałam propozycję przeczytania tej historii napisanej we współczesnych czasach byłam bardzo nią zaintrygowana. Marzeniem Ani Shirley było od zawsze zostanie pisarką. I w sumie po części już tak jest, gdyż w sieci króluje jako autorka wielu fanfików. Jej pseudonim to Lady Cordelia i nikt, oprócz jej najlepszej przyjaciółki, nie wie kto się pod tym pseudonimem kryje. Gdy Ania rozpoczyna naukę na uniwersytecie poznaje swojego największego rywala z sieci. Blythe nie ma pojęcia z kim zadarł. Rywalizacja się rozpoczyna. Po wielu mocno nieprzychylnych opiniach dotyczących tej książki, postanowiłam trochę odczekać zanim się za nią zabiorę. Podeszłam do niej bez żadnych oczekiwań, choć z tyłu głowy kołatała mi się oryginalna wersja o Ani Shirley. Oczywiście mam kilka uwag. Dlaczego jeśli wchodzimy w książce w tematy związane z lgbt to wszyscy muszą być innej orientacji niż zwykle. Nie mam z tym problemu, ale żaden z głównych bohaterów nie jest po prostu heteroseksualny. To mnie bardzo kłuło po oczach. Następną rzeczą która dla mnie jest dziwna w tych czasach to pytanie się kogoś jakimi zaimkami go określać. Słyszałam o tym, że tak trzeba postępować w stosunku do osób niebinarnych, ale nigdy się nie spotkałam z tym w rzeczywistości. Tutaj Anne od razu zauważyła, że Phil może być tego typu osobą, ale już nikomu innemu przy poznaniu nie zapytała się jak się do niego zwracać. Może jestem niedoinformowana, ale czy widać z daleka czy ktoś jest niebinarny? Nie umiem tego po prostu pojąć.. Co do samej fabuły to bym powiedziała, że była dość frywolna. Te trójkąty i zastanawianie się nad własną tożsamością były dość ciekawe. Żadna ze scen nie była niesmaczna czy wulgarna. Wszystko było subtelne i czuć było tę chemię między bohaterami. Ta powieść była niezwykle ciepła i otulająca. Tak właśnie ją odebrałam. Mimo że czuć było napięcie seksualne w powietrzu. Ale nijak mi to nie pasowało do klasyka, jakim jest Ania z Zielonego Wzgórza. To mi strasznie zgrzytało. Bo sama historia nie jest zła. Gdyby nie ogłosić tego retelingiem, myślę, że moja ocena tej książki byłaby wyższa. A najlepiej jak przekonacie się sami.

Powiem wam, że w naszym życiu spotkanie Ani z Zielonego wzgórza byłoby nie mniej pasjonujące niż podróż w czasie do dziewiętnastego wieku. Zresztą nasza bohaterka sama bardzo ceni sobie ten czas, gdyż to wtedy szlachta i niżej usytuowani społecznie ludzie wyrażali się do siebie językiem bardzo romantycznym, wręcz poetyckim. I powiem wam, że przez cały czas, kiedy czytałam o niej, to czuć było, że jej osobowość należy do dawniejszych czasów. Pomimo uwspółcześnienia jej, to w jaki sposób się wyrażała, jak bujała w obłokach, jak rzeczy zwykłe uważała za romantyczne i jak określała swoją niekończąca się przyjaźń z Dianą, to jednak na ten czas nie spotkałaby się ze zrozumieniem społeczeństwa. Obecni ludzie są zabiegani, zapracowani i albo wyrażają się konkretnie, albo polskie słowa zamieniają na łacinę, bo nie znają wszystkich słów. Ona była ogromnie artystyczna. Nawet jak opowiadała komuś swój projekt, czy też spotykała nowych ludzi, których poznała w szkole, była zbyt piękna w duszy i niewinna w swych myślach, by móc obecnie przetrwać. Poruszyła tutaj też temat myślę, że współczesny, odnośnie tego do jakiej szkoły się chodzi. U Diany był to kierunek wybrany przez rodziców, u niej ten, który nosiła w sercu. Wiele bowiem ludzi nakazuje swoim pociechom iść tam, gdzie uważają, że sobie poradzą. A przecież posiadając jakąś pasję i móc bardziej się w niej dokształcać, to najpiękniejsza rzecz jaką uczeń może sobie wymarzyć. Nie ważne, że bywa trudno, to on musi powiedzieć co chce robić, co go interesuje, gdyż sami pewnie wiecie jak to jest wykonywać pracę, której się nie lubi. Pomimo tego, że faktycznie postać Ani nie mogła by tu zaistnieć, to jednak jestem pełna szacunku dla osób, które postarały się ją uwspółcześnić. Wykonali bardzo dobrą pracę choćby tym, że Anna nie zatraciła swojej poetyckości, wciąż mówiła mniej niż myślała i nadal jej przyjaźń z Dianą była utrzymana tak jak w wersji pierwotnej. To osoba, która głęboko wierzyła w swój talent i widziała go w innych, choć pragnęła być we wszystkim najlepsza. Nie obrażała słownie nikogo, tylko w swej delikatności wyrażała przeciw temu, co uważała za stosowne. Bardzo szybko ją przeczytałam, bardzo mi się podobała, dlatego bardzo ją wam polecam:-)

Gdy odważysz się być sobą świat stanie przed Tobą otworem. Któż nie zna historii Ani z Zielonego Wzgórza? Opowieści o dziewczynce, która mimo przeciwności losu zawsze starała się dostrzegać jasną stronę życia w czym pomagała jej bogata wyobraźnia? No właśnie. A teraz pomyślcie co się stanie, gdy ta historia zostanie przeniesiona do naszej obecnej rzeczywistości. Właśnie tym jest ta książka. Anna Shirley marzy o tym by w przyszłości zostać pisarką - a właściwie dzięki dobrodziejstwom współczesnej technologii młoda kobieta może rozwijać swoją pasję. O tym,że tworzy pod pseudonimem wie tylko jej najbliższa przyjaciółka- Diana. Wszystko w spokojnej ejzystancji dziewczyn odmieni rozpoczęcie studiów, bowiem to właśnie tam Ania skonfrontuje się z autorem, który wkrótce odbierze jej tytuł najpopularniejszej internetowej twórczyni. Blythe ma wszystkie cechy , które irytują naszą bohaterkę a ich utarczki niejednokrotnie mnie rozbawiły, lecz jest w tym tak czarujący, że naprawdę trudno się nie uśmiechnąć. Jednocześnie zaś uświadamia swojej konkurentce, że pewnych rzeczy nie można tłumić niezależnie od tego jak bardzo paraliżuje nas strach. Bardzo dobrze bawiłam się czytając tę powieść, przyznam szczerze to lekka i przyjemna lektura ,a styl jaki prezentują autorki zalicza się do niezwykle lekkich i komfortowych. Po prostu Anne porusza tematy niezwykle bliskie młodym wchodzącym w dorosłość ludziom i choć momentami akcja nieco zwalniała nie odczuwałam znużenia. Losy ambitnej rudowłosej marzycielki przyprawiają o uśmiech i są idealne na trwające lato.