Saga o ludziach ziemi Tom 3 Wieczorne gody

Wracamy ponownie do rodziny Józwiaków i ich historii życiowej. Chociaż na początku to poznajemy Mariannę Betową i jej sytuację. Ale drogi jej i Józwiaków szybko się połączą. Książkę czyta się migiem dzięki krótkim rozdziałom. Ogląd na całą historię mamy z punktu widzenia kilku osób. Ale historię, którą opowiedziała nam na początku Marianna nie była pozytywna. Kobieta opowiedziała nam jak jej źle było w małżeństwie zaaranżowanym przez ojca. Teściowa była okrutna i wszystko krytykowała, nic się jej nie podobało i nic nie było tak jak ona chciała i że odżyła dopiero jak zmarła jej teściowa, a później także i jej mąż. Wtedy to inni mężczyźni zaczęli brać ją na celownik, no bo jak to tak kobieta może żyć bez męża. Tak się nie godzi, bo przecież baba musi mieć chłopa, który będzie jej mówił co ma robić. Jakże Marianna jednak jest inna od mieszkańców wsi. Jako jedyna kobieta chciała nauczyć się czytać i szukała takiego męża, który by jej pomógł w nauce. I wtedy dowiadujemy się więcej co myśli Stasiek Józwiak. Poznajemy jego dzieciństwo i prace, którymi musiałam się zajmować ze względu na to, że urodził się chłopcem. Książka była naprawdę bardzo wciągająca, to co się wydarzyło było poruszające. Mimo historii, która została tutaj opisana, mimo smutku i bólu jaki z niej wyczuwamy, to historia mi się podobała. Bardzo. I naprawdę polecam tę serię. I aż nie wierzę, że to już ostatni tom serii. Tak dobrze się ją czytało. I ta historia jest prawdziwa ❤️. To wszystko naprawdę się wydarzyło, bo autorka posiłkowała się pamiętnikami. Cudowna historia. Naprawdę.

„Wieczorne gody” to zwieńczenie mojej ukochanej trylogii „Saga o Ludziach Ziemi” autorstwa Anny Fryczkowskiej, do której inspiracją stały się rodzinne pamiętniki. Saga przedstawia dalsze losy rodziny Jóźwiaków i skupia się na Stasiu, który niczym Staś Pytalski z Jana Brzechwy „Co, gdy tylko się obudzi, Pytaniami dręczy ludzi". Narracja pierwszoosobowa, jak miało to miejsce wcześniej, należy do kilkorga głównych bohaterów i pozwala nam zanurzyć się w ich wewnętrzny świat. Dzieje rodziny zostały wpisane zarówno w rytm przyrody, jak i w wydarzenia historyczne oraz przemiany społeczne w Polsce końca XIX i z początku XX wieku. Tę niezwykłą podróż w czasie i przestrzeni ułatwia pięknie odwzorowany język, którym się wówczas posługiwano. Ten prosty zabieg nadaje mocy i prawdy przedstawionym wydarzeniom, stwarza na poły słodki i sielski, jednak niepozbawiony nuty tęsknoty klimat, za tym, co było i już nie wróci. „Wieczorne gody” to opowieść o marzeniach, niezależności i wolności. Odnajdziemy tu pełen nostalgii i wzruszeń obraz zwyczajnego życia w zgodzie z naturą w wyznaczanym przez pory roku czasie, wypełnionego codzienną modlitwą i pracą, poszanowaniem obrzędów i tradycji, ale niepozbawionego też trosk i zmartwień.

„Wieczorne gody” to już niestety ostatnia część bardzo klimatycznej sagi o Ludziach Ziemi. Jest to opowieść o sile i odwadze kobiet żyjących i progu XX wieku. Nie zabraknie tu również piękny opisów przyrody, która również odgrywa tu dużą rolę. Akcja książki dzieje się na kujawach. Bohaterów czeka wiele zmian. Ich życie pędzi do przodu i wśród codziennego zawirowania do głosu dochodzi nowe pokolenie Józwiaków. Autorka bardziej skupia się na Staśku, który zadaje wiele pytań i chce znaleźć na nie odpowiedzi. Jest bardzo ciekawą postacią. Bardzo kocha swoją rodzinę i wieś, ale pragnie również wyruszyć w świat i go lepiej poznać. Do Polski, która jest trochę do tyłu, dochodzą różne nowinki ze świata. Autorka świetnie ukazała w tej części siłę kobiety w tamtym okresie. Pewna wdowa nie zważała na to co wypada jej a co nie i postanowiła żyć według swoich zasad. Jej największym marzeniem było nauczyć się czytać. Ale czy ktoś był chętny by ja tego nauczyć? Jest jeszcze Iśka, która uważna jest dziwną osobę. Jest córką wygnanej kiedyś ze wsi czarownicy. Wątek ten nadaje całej historii nutki magi i widać w nim jak dawniej ludzie spostrzegali siły natury i jakie mieli obrzędy. Książka napisana jest pięknym językiem. Autorka oddała wspaniale klimat XIX wiecznej, kujawskiej wsi. Opisy przyrody sprawiają, że od książki nie można oderwać się. Autorka posiada lekki styl pisania i przez książkę wręcz płynie się. Najbardziej spodobały mi się ciekawostki, jakie zamieściła Pani Ania przed każdym rozdziałem. Można z nich dowiedzieć się wielu interesujących rzeczy. Szkoda, że trzeba rozstać się z bohaterami tej pięknej sagi. Jeśli ktoś jeszcze jej nie czytał, to bardzo polecam.

Premiera już jutro! "Saga o ludziach ziemi. Wieczorne gody" to trzeci tom, w którym autorka świetnie opisuje życie ludzi żyjących u progu XX wieku. Ciekawie wykreowani bohaterowie. Silne i odważne kobiety, bohaterowie, którzy walczyli o wolność i przetrwanie. Malownicza kujawska wieś, a w jej okolicy pojawia się córka kiedyś wygnanej ze wsi czarownicy. Gwarantuję , że emocji Wam nie zabraknie, a łezka zakręci się w Waszych oczach podczas czytania i docenicie to , co macie. Autorka pokazuje nam ponadczasowe wartości takie jak miłość i szacunek Jóźwiaków do swojej ziemi. Chociaż świat zmienia się to bohaterowie trzymają się tradycji. Jeśli macie ochotę cofnąć się do przeszłości i poznać zachwycają trylogię to musicie przeczytać tę sagę. Coś pięknego! Nie mogłam od niej oderwać się! Polecam Wam tę przepiękną trylogię z całego serca! BRUNETTE BOOKS