Szepty jesieni. Przystań śpiących wiatrów. Tom 3

"Szepty jesieni" Magdalena Kordel To trzecia już część serii Przystań śpiących wiatrów, ale moja pierwsza. Główną bohaterką jest tu tarocistka Julka, najmłodsza z sióstr, których losy autorka opisała w poprzednich częściach. Na szczęście nieznajomość tych tomów nie powodowała u mnie dyskomfortu "niewiedzy", ponieważ ta historia jest skrojona na miarę. Można ją czytać jako oddzielną powieść. Znalazłam tu opowieść pełną ciepła, z odrobiną magii, która nie tylko dostarczyła mi rozrywki, ale była też pełna nadziei. Wątek "magiczny" okazał się pełen niespodzianek. Zapisanie się na tajemnicze warsztaty z zakresu magii wciągnęło Julkę w intrygujący wir wydarzeń, który nie tylko zmusił ją do ukrywania się we własnym mieszkaniu, ale i zderzył z różnymi osobowościami. Spotkanie z podlaską szeptuchą stało się dla niej przełomowym momentem, nie tylko w kontekście magii, ale przede wszystkim własnego zrozumienia i akceptacji. Bardzo mnie ucieszyło, że prócz wątku obyczajowego i rodzinnej sagi pojawiła się też zagadka kryminalna, a nawet "drobne" śledztwo. To, co najbardziej mnie urzekło, to idealne połączenie dwóch pozornie odmiennych światów: z jednej strony mamy codzienność, remont dworu w Kotkowie, a z drugiej - mistyczne wierzenia, szeptuchy i karty tarota. Taki balans między magią a rzeczywistością sprawił, że historia stała się jeszcze bardziej intrygująca. Polecam Wam tę książkę na jesienne wieczory - jest otulająca, wzruszająca i pełna pozytywnych emocji, a relacje między siostrami są bardzo autentyczne. Czytajcie. Ja z pewnością sięgnę po wcześniejsze tomy.

[…] zerwał się wiatr. Zahuczał i pognał dalej. […] Tam znalazł to, co lubił najbardziej. Stary, dobrze znany mu dwór, którego młodość pamiętał doskonale.[…] W końcu uspokoił się i zaszemrał wśród listowia, które jeszcze nie było gotowe na nadchodzącą jesień. Końcówka lata w Przystani Śpiących Wiatrów zaszeptała szumiście. Nadchodził czas spokoju.” . „Szepty jesieni” autorstwa Magdaleny Kordel to trzeci tom z serii Przystań Śpiących Wiatrów. Sagi, w której każdy tom odpowiada innej porze roku - była już wiosna i lato, i każdy skupia się na losach innego z czwórki rodzeństwa bohaterów. . W tej części jest to Julka, najmłodsza z trzech sióstr i wydawać by się mogło, najbardziej z nich pogubiona… Próbuje odnaleźć swoją drogę życiową i w związku z tym stawia na… czary. Niestety nie spodziewa się, że to one przysporzą jej kłopotów i to poważnych - m.in. będzie musiała się ukrywać we własnym domu. Ale nie tylko - otworzą jej życie na nowe, także wartościowe znajomości, a może i serce - bo czyż nie każdy szuka miłości?… . Przystań Śpiących Wiatrów to jedna z tych sag, w których oprócz ciekawych kolei życiowych bohaterów, znajdziemy też szczyptę magii i tajemniczości. Nie ma stagnacji, a wręcz przeciwnie - dużo się dzieje! Bohaterowie stawiani są przed kolejnymi decyzjami, które zaważą na dalszym ich życiu. Do tego wyżej wspomniana nutka mistycyzmu, sekrety sprzed wieków - bo w tle przewija się historia dworu i czegóż chcieć więcej? Ja jestem oczarowana i z niecierpliwością wyczekuję kolejnego tomu, bo coś czuję, że następna historia przyniesie idealne domknięcie tej serii. . To ciepła i dająca nadzieję saga - nadzieję na lepsze jutro, ale przede wszystkim przynosząca wiarę w relacje międzyludzkie! - bo czyż nie tego nam obecnie potrzeba?