Kolory zła. Tom 6. Zieleń

Sopot 2019 roku. W pojemniku na śmieci studenci znajdują kobiecą rękę, starannie owiniętą w foliowy worek. Policja, krok po kroku, odkrywa kolejne fragmenty ciała. Bez głowy nie sposób jednak ustalić tożsamości ofiary. Właśnie w tym momencie do akcji wkracza prokurator Leopold Bilski, który bez reszty angażuje się w sprawę. "Zieleń" to powrót Małgorzaty Oliwii Sobczak do świata, w którym każdy kolor staje się symbolem ludzkich emocji, win i tajemnic. Tym razem "Kolory zła" przybierają odcień pozornie spokojny, naturalny, wręcz kojący. Zieleń - kolor życia, nadziei, natury, staje się kolorem zgnilizny, zazdrości i rozpadu. To barwa, która w tej powieści nie koi, lecz niepokoi. Sobczak nie spieszy się z odkrywaniem kart. Fabuła rozwija się powoli, niemal hipnotycznie. Autorka kolejny raz stworzyła nietuzinkową historię, która trzyma w napięciu do ostatniej strony. Akcja toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych. Dzięki retrospekcjom przenosimy się do końcówki lat osiemdziesiątych. Sobczak rewelacyjnie odtworzyła atmosferę i klimat tamtych czasów. Cała intryga jest bardzo dobrze przemyślana i dopracowana. Wszystkie wątki łączą się w logiczną całość, prowadzą do finału, którego nie sposób przewidzieć i na pewno zaskoczy niejednego czytelnika. Małgorzata Sobczak ma rzadką umiejętność tworzenia bohaterów złożonych i wiarygodnych. Taki jest Leopold Bilski. To nie jest już prokurator z twardą skorupą i nienaruszoną wiarą w sprawiedliwość. To człowiek, który coraz mocniej rozumie, że prawda ma wysoką cenę i że sprawiedliwość nie zawsze równa się moralności. Jednym z najmocniejszych punktów "Zieleni" jest umiejętne budowanie napięcia. To książka, której lekturę trudno przerwać, nie dlatego, że akcja jest zawrotna, ale dlatego, że atmosfera gęstnieje z każdym rozdziałem. Nie ma tu miejsca na nudę. Mnie ta historia porwała i czytałam tę książkę z wypiekami na twarzy. Ja podczas lektury bawiłam się wyśmienicie. Polecam!

Nie czytałam całej serii po kolei, niektórych części u siebie nie posiadam, ale widzę, że na spokojnie można je czytać osobno. Jakby kolejna książka to dalsze losy, ale na tyle pojedyncze w ukazaniu, że każdy tom jest czymś, co można czytać bez kolejności. Tutaj okładkę zdobi zieleń, czyli niby piękna natura, ale w bardzo mrocznej odsłonie. Często mamy podkreślone jej macki, sekretne szpony, czy też chęć zabierania czyjegoś życia, a nie dawania. To ona tutaj pochłania, ale tylko to, co zostaje jej podrzucone. Człowiek jest winny, a ona jest taką osobistością, która kryje wszelkie złe uczynki. Cudownie to wyszło, gdyż podkreślona została jej moc i siła, a nie tylko piękny wygląd. To tutaj zostaną odnalezione zwłoki pewnej osoby. Zostały jakby rozłożone w różne miejsca, gdzie żywioły niekonieczni zdążyły je rozłożyć. Bardzo ciekawym elementem będą też wspominki postaci, która pamiętała nie tylko miejsca i osoby, ale jakby stop klatki, gdzie przytoczony został obraz z pamięci ciała, reagowania na czyjąś obecność, reakcji na zapach perfum, na drobne gesty. To była pamięć cielesna, a nie mózgowa. Tutaj nawet miejsce zbrodni trudno jest odnaleźć, gdyż obrażenia ciała nie wskazują na ślady, które miały zostać zatuszowane. Żeby nie było tutaj całkiem mrocznie ani sztywno, autorka dodała elementy żartów, luźnych rozmów oraz zawirowań miłosnych, gdzie pocieszenie można było uznać za obopólną terapię łóżkową. Dzięki takim wstawnikom, dochodziło do nas, że postacie, to również ludzie z krwi i kości, gdzie mają swoje pragnienia, tylko nieraz zbyt mocno to one przejmują nad nimi władzę. Dodanych zostało też kilka mądrości, choćby to, że zawieźć można się tylko na ludziach, którym się zaufało. Dlatego to nie jest tylko zwykły kryminał. Według mnie złożony został z treści o zabójstwie i niekontrolowanych nerwach. Drugie z życia po za sprawami związanymi ze śledztwem i trzecie z mądrych przekazów, które krótkie były jakby dokładkami z poradnika, które dla mnie świeciły niemal na czerwono. Takie hasła, osobne klatki, które przebudzały osobę czytającą. I to one zabierały większość ukrytej uwagi. To dlatego książka jest gruba i sprawia wrażenie kryminału obyczajowego. A przynajmniej ja ją tak odebrałam:-)

"Zieleń" Małgorzaty Oliwii Sobczak to mroczna i emocjonalna podróż, która wciągnęła mnie bez reszty. Szósty tom bestsellerowej serii "Kolory zła" udowadnia, że autorka nie ma zamiaru spocząć na laurach i kolejny raz proponuje swoim czytelnikom kryminalną ucztę najwyższej klasy. Akcja książki rozpoczyna się w sopocki jesienią 2019 roku, gdy studenci dokonują przerażającego odkrycia. W śmietniku znajdują rękę kobiety zapakowaną w foliowy worek 👁️ Na czele śledztwa staje znany już czytelnikom prokurator Leopold Bilski, który stawia na szali swoje życie rodzinne, by bez reszty zaangażować się w sprawę 🕵️‍♂️ Odnajdywane są kolejne części poćwiartowanego ciała, ale bez głowy identyfikacja ofiary wydaje się niemal niemożliwa 😱 Tytułowa Zieleń nie ma tu nic wspólnego z naturą, spokojem czy świeżością 🌿 Autorka nadaje jej zupełnie nowe, mroczne znaczenie. To kolor rozkładu, zazdrości i trucizny 💀 Jak sama zaprasza czytelników: "Zieleń jest wodnista i mętna. Pływają w niej ryby i ludzkie szczątki, najpiękniejsze wspomnienia i złowieszcze cienie" 🌊 Woda – Motława i Bałtyk – odgrywa w powieści kluczową rolę, stając się symbolem ukrytych tajemnic. Autorka po mistrzowsku przeplata ze sobą dwa plany czasowe. Rok 2019, śledztwo w sprawie makabrycznej zbrodni, w którym Bilski wspiera się na nowoczesnych metodach śledczych i swoim zespole, w tym palinolożce Janinie Hinc. Rok 1989, cofamy się do przełomowego okresu ustrojowej przemiany, by poznać historię młodych ludzi, ich młodzieńczy bunt, pierwszą miłość i środowisko punk rocka. To właśnie ta przeszłość okazuje się kluczowa dla zrozumienia współczesnej zbrodni. Autorka jak zawsze znakomicie portretuje swoich bohaterów, nadając im psychologiczną głębię. Prokurator Bilski jest rozdarty między obowiązkami zawodowymi a nową rolą ojca i partnera Anny Górskiej. Jego wewnętrzna walka między obowiązkiem a obsesją jest niezwykle poruszająca 🤔 Postacie drugoplanowe, jak palinolożka Janina Hinc czy patolożka Aneta Borowska, nie są jedynie tłem mają swoje pasje, słabości i wnoszą do śledztwa unikalne umiejętności. Choć warstwa kryminalna jest dopracowana i trzyma w napięciu, "Zieleń" to przede wszystkim opowieść o miłości w jej najciemniejszych odsłonach, o obsesji, toksycznych namiętnościach i zazdrości, które mogą prowadzić do tragedii 💔 🎯 Dla kogo jest "Zieleń"? Książka powinna przypaść do gustu miłośnikom serii "Kolory zła" to kolejna, dojrzała odsłona cyklu, fanom thrillerów psychologicznych z misternie skonstruowaną fabułą, czytelnikom, którzy w kryminale szukają nie tylko suspensu, ale i głębi emocjonalnej. ❌ Osoby, które w powieści kryminalnej cenią przede wszystkim dynamiczną akcję, momentami mogą czuć lekki niedosyt, gdyż autorka skupia się też na psychologii postaci i budowaniu nastroju 😉 "Zieleń" to hipnotyzujący thriller, który boli i fascynuje jednocześnie. Małgorzata Oliwia Sobczak po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią gatunku, a jej "Kolory zła" to jeden z najważniejszych cykli na polskim rynku kryminalnym 🇵🇱 Moja ocena: 10/10🌟 Polecam z całego serca! 🙌 BRUNETTE BOOKS

„Zieleń” to już 6 cześć serii Kolory zła. W tej książce jednak zieleń nie ma nic wspólnego z pięknem przyrody. Tym razem jest to kolor śmierci, mętnej wody i rozkładu. Opowieść tutaj zawarta to nie tylko historia pewnego m0rderstwa. Jest to przede wszystkim opowieść o tym jak bardzo jesteśmy wstanie przekroczyć wszelkie granice byle poznać prawdę. Po raz kolejny autorka zabiera nas do Sopotu. Mamy rok jesień 2019, kiedy to studenci wracają z imprezy. Nigdy nie sądzili co mogą odkryć w jednym z kontenerów na śmieci. Jest to kobieca ręka. Policja szybko odnajduje pozostałe części poćwiartowanego ciała. Ale z głową mają mały problem. Sprawą zajmuje się prokurator Leopold Bilski, który angażuje się bez reszty w rozwiązanie zagadki. „Zieleń” to książka, której nie da się szybko przeczytać. Jest nieco wymagająca. Nie znaczy to jednak, że jest zła. Wręcz przeciwnie. Napięcie tutaj towarzyszy od pierwszych stron, które potęgowane jest jesiennym klimatem. Tym bardziej ponurym i mrocznym. Ogromnym plusem tej historii jest dbałość o szczegóły. Autorka opisuje tutaj najnowocześniejsze metody śledztwa, dzięki czemu czujemy autentyczność tej historii. Wspaniale tutaj mamy przedstawiony portret psychologiczny postaci. Zwłaszcza prokuratora Leopolda Bilskiego. Wszystko to sprawia, że czas spędzony z tą książką jest miło spędzonym czasem.

Czy można pogodzić dążenie do prawdy z potrzebą zachowania własnego spokoju? Czy każda obsesja, nawet ta w służbie sprawiedliwości, nie kończy się w końcu autodestrukcją? To pytania, które nie opuszczały mnie podczas lektury „Zieleni” Małgorzaty Oliwii Sobczak - książki, w której zbrodnia jest tylko początkiem znacznie mroczniejszej opowieści o ludzkich granicach, emocjach i… cenie, jaką płacimy za poznanie prawdy. Sobczak po raz kolejny udowadnia, że w serii „Kolory zła” każdy odcień to nie tylko tytuł, ale też emocja. „Zieleń” nie ma nic wspólnego z naturą, spokojem ani świeżością. To zieleń rozkładu, zieleń zazdrości, zieleń trucizny. Kolor, który kojarzy się z życiem, tutaj oznacza śmierć - i to taką, która nie pozwala odetchnąć ani bohaterom, ani czytelnikowi. Wszystko zaczyna się od makabrycznego odkrycia: młodzi ludzie znajdują w śmietniku rękę kobiety. Od tej chwili Sopot, z pozoru spokojne i eleganckie miasto, staje się sceną zbrodni, której brutalność długo nie pozwala o sobie zapomnieć. Prokurator Leopold Bilski, którego znamy z poprzednich tomów serii, angażuje się w sprawę z całą intensywnością, jaką zna tylko ten, kto nie potrafi odpuścić. Ale w tej walce o sprawiedliwość coraz częściej traci coś więcej - siebie, rodzinę, spokój. „Zieleń” to powieść, która wymaga od czytelnika skupienia. Sobczak nie idzie na skróty - tworzy narrację gęstą, emocjonalną i precyzyjnie dopracowaną. Każda scena ma znaczenie, każdy dialog coś ujawnia. I choć fabuła opiera się na klasycznym śledztwie, autorka idzie znacznie głębiej: pokazuje, jak cienka jest granica między obowiązkiem a obsesją, między empatią a wypaleniem. Bilski w tej odsłonie nie jest już tylko błyskotliwym prokuratorem. Jest człowiekiem rozdwojonym - z jednej strony wiernym ideałom, z drugiej coraz bardziej zmęczonym ciężarem własnych decyzji. Widzimy jego rozdarcie między życiem zawodowym a prywatnym, między potrzebą walki a potrzebą odpoczynku. I to właśnie ten dualizm sprawia, że ta postać staje się tak prawdziwa. Bo ilu z nas potrafi zachować równowagę, gdy to, co robimy z pasji, zaczyna nas niszczyć? Atmosfera powieści to osobny bohater. Sopot w ujęciu Sobczak nie jest kurortem z widokówek - to miasto, które oddycha mrokiem. Mokre chodniki, zimny wiatr, morze o szarozielonym odcieniu - wszystko tworzy tło, które sprawia, że napięcie wisi w powietrzu od pierwszej do ostatniej strony. Autorka maluje słowem tak sugestywnie, że niemal czujemy zapach soli i deszczu, słyszymy skrzypienie piasku pod butami Bilskiego, czujemy lodowaty dreszcz na karku. Jednocześnie „Zieleń” to nie tylko kryminał. To także opowieść o relacjach - trudnych, często toksycznych, ale zawsze prawdziwych. Sobczak ma niezwykły dar obserwacji: potrafi pokazać niuanse emocji, które decydują o naszych wyborach. Między bohaterami pulsuje napięcie - zawodowe, uczuciowe, moralne. Widzimy, jak zaufanie przeplata się z lękiem, a lojalność z pragnieniem zemsty. Ogromnym atutem książki jest też dbałość o szczegóły śledztwa. Sobczak nie traktuje kryminalistyki powierzchownie - wykorzystuje realne procedury, nowoczesne techniki, psychologiczne profile. Dzięki temu historia zyskuje autentyczność, a czytelnik ma wrażenie, że uczestniczy w prawdziwym dochodzeniu. Czy „Zieleń” ma wady? Być może momentami akcja zwalnia - autorka lubi zatrzymać się przy emocjach, zamiast pędzić za kolejnym tropem. Ale to właśnie ten rytm sprawia, że książka działa jak dobrze skomponowany film - pozwala oddychać, zanim zada kolejny cios. Bo Sobczak nie pisze, by tylko zaskakiwać. Pisze, by dotknąć, zaboleć, zmusić do myślenia. Zamykając „Zieleń”, miałam wrażenie, że z każdą kolejną częścią cyklu autorka jeszcze mocniej zanurza się w psychologię postaci. Zło nie ma tu twarzy potwora. Ma ludzkie rysy. Uśmiecha się, gdy patrzy w lustro. I to jest w tej serii najstraszniejsze - że każde zło ma swój kolor, a każdy kolor może należeć do nas. Ocena: 9/10 - bo „Zieleń” to doskonała kontynuacja cyklu, dojrzała, emocjonalna i brutalna w swojej szczerości. Nie daje nadziei, ale daje zrozumienie. A to, wbrew pozorom, o wiele cenniejsze.